Rudy's ruimte

Voor de luiere lezer (en mezelf als ik er later nog eens naar kijk, ach die lezer ben ik dus zelf) de wat uit de hand gelopen 7 blogs over het artikel van Saskia Noort samen laten vaten. NB het gaat dus niet over Saskia als persoon maar meer in het algemeen over dating-fenomenen en de dynamiek die daar speelt.

Hier is een samenvatting van de analyse en het weerwoord op de teksten van Saskia Noort over het datinggedrag van mannen, verdeeld in een introductie, middenstuk en conclusie.

De ergernis over de ‘vragenloze man’

Saskia Noort uitte op Substack en in de Volkskrant haar frustratie over mannen die op dates geen vragen stellen, monologen houden over hun hobby’s (zoals horloges of padel) en weinig oprechte nieuwsgierigheid tonen. Hoewel de auteur van de blogs deze observaties herkent en haar praktische tips (zoals “stel een wedervraag”) als zinnig beschouwt, stoort hij zich aan de neerbuigende toon en het gebrek aan empathie voor de man achter de “kluns”. Hij ziet Noorts kritiek als een symptoom van een diepere, systemische mismatch in de huidige datingmarkt.

Van gedragscorrectie naar systeemlogica

De auteur ontleedt het probleem op een dieper niveau dan de loutere etiquette waar Noort op focust:

• Rationeel klunzen: Waar Noort het gebrek aan vragen ziet als een gebrekkige opvoeding of ego, duidt de auteur dit als een rationele reactie op statusangst. Een monoloog is vaak een mislukte “pauwenstaart” om competentie en waarde te tonen in een markt waar mannen zich onzeker voelen over hun positie.
• De Clown-Monster dichotomie: De auteur beschrijft een Catch-22 voor mannen: ze worden geframed als een “clown” (de onbeholpen sukkel met witte sokken) of als een “monster” (de handige, manipulatieve player). Het probleem is dat de kluns die braaf leert vragen stellen wel “acceptabeler” wordt, maar daardoor niet automatisch aantrekkelijker of begeerlijker.
• Mankeeping en autonomie: Het fenomeen mankeeping — waarbij vrouwen de emotionele last van de relatie dragen — wordt door de auteur erkend als een bron van uitputting voor vrouwen. Tegelijkertijd stelt hij dat sterke, autonome vrouwen (de “Ketelaar-vrouwen”) soms zo’n gesloten zelfpositionering hebben dat er voor mannen weinig ruimte overblijft om iets bij te dragen, wat de dynamiek verder bemoeilijkt.

Conclusies: Naar een gelijkwaardige dialoog

De auteur trekt de volgende conclusies uit deze confrontatie:

1. Etiquette is geen aantrekkingskracht: Het aanleren van communicatieve vaardigheden voorkomt dat een man direct afvalt, maar het is geen “cheatcode” voor werkelijke chemie of polariteit.
2. Verschuiving van schuld naar dynamiek: In plaats van mannen moreel te beoordelen of te “coachen”, zouden beide partijen baat hebben bij het herkennen van de gezamenlijke vijand: het systeem dat hen in deze rollen dwingt.
3. Meta-vragen als oplossing: De auteur stelt voor om niet naar iemands “ideale dag” te vragen (zoals Noort adviseert), maar om het datingritueel zelf bespreekbaar te maken. Door vragen te stellen over hoe de ander de datingmarkt ervaart, ontstaat er een intellectuele gelijkwaardigheid en wordt de “onderzoeksmodus” gedeeld, wat de spanning kan verlichten en echte verbinding mogelijk maakt.