500a Terugblik blogs 401-499
Hieronder mijn eigen terugblik over de laatste 100 blogs of stukkies. Dat wordt dan weer een veel te lang verhaal zonder duidelijke structuur, daar kan Ai juist bij helpen, dus hier de samenvatting:
Bij het terugkijken op blogs 401-499 valt vooral mijn fascinatie op om zaken tot de kern terug te brengen. Dat deed ik in een reeks over Osho, waarin ik zijn filosofie tot een lijst samenvatte – iets wat hij zelf onmogelijk vond – en die liet toepassen op de hedendaagse woningmarkt. Die methode gebruikte ik eerder bij denkers over macht, techniek en tegendraadse geluiden. Ik heb blijkbaar iets met lijstjes en stellingen; het is een manier om complexe onderwerpen samen te vatten, van Jheronimus Bosch tot lessen uit het vak economie.
Ook leer ik steeds meer over mijn eigen drive. Net als Lex Harding, die zijn radiozender uit liefde voor de muziek runt, zie ik mijn blogs als een persoonlijk archief. Het tempo waarin ik schrijf heeft waarschijnlijk te maken met eindigheid: er is zoveel te zeggen en de tijd is beperkt. Ik herkende me in Paul de Beer als mythekraker – ik ontleed liever het duistere en ‘foute’ dan dat ik alleen de positieve uitzonderingen belicht, zoals sommige andere schrijvers doen.
Verder stuitte ik in deze serie op nieuwe begrippen rond man-vrouwverhoudingen, zoals ‘manosfeer’ en ‘heterofatalisme’. De man kwam er weer niet best vanaf. Ook uitte ik mijn ergernis over waarom zo veel publicaties zo inhoudsloos zijn. Gelukkig was er ook lof, bijvoorbeeld voor Portable Apps.
En als belangrijkste resultaat: tijdens deze blogs is mijn boek ontstaan over daten voor de 50plus-man, nu verkrijgbaar als compacte gids en als werkboek op de bekende platforma Amazon, Kobo en/of Bol.
Als ik zo eens terugkijk op de blogs 401-499, wat pik er dan zelf uit? Ik ben trots op mijn reeks Osho. Ik probeer het fenomeen terug te brengen tot een kern, tot een lijstje, daar waar hij zelf zegt dat dat onmogelijk is, onbegonnen werk, want ‘ik ben onvoorspelbaar en ongrijpbaar’. Ik laat Osho vervolgens fictief schrijven over ons huidige probleem op de woningmarkt. Ik heb iets met ’tot de kern terugbrengen’. Helemaal aan het begin was dat voor mij een eye-opener, iemand kiezen die jarenlang schrijft over een onderwerp, waarvan jij denkt ‘hé, dat is fascinerend en herkenbaar voor mij’, dat terugbrengen tot de kern, en dan quasi-voorspellend vanuit die filosofie een ander nieuwe thema bespreken. Dat heb ik toen gedaan bij ‘Jos’ aka @kanttekeningen (macht, geopolitiek) en later bij DeBicker (techniek, trends) en bij Wynia’s Week (tegendraadse geluiden waarin ik veel ‘rechtsigheid’ meende te ontwaren). Zoiets heb ik een poging gedaan Jheronimus Bosch als zakenman in 10 stellingen samen te vatten, het vak economie in 10 of 15 stellingen, Robert Greene met zijn 33 wetten. Ik heb blijkbaar iets met lijstjes, stellingen, terug naar de kern. Het lijkt verdorie Matthijs van Nieuwkerk wel met zijn eeuwige lijstje en top zoveels (wat is de beste, hoogste, dikste, meest indrukwekkende ga zo maar door, van je leven, bij hem niet zozeer om tot de kern te komen, maar meer om emoties los te peuteren bij zijn gasten, hoewel hij nu dus op Substack dagelijk met een lijstje gaat komen …..).
Ook heb ik weer veel over mezelf geleerd. Dat ik ergens op Lex Harding lijk, die heeft geen verdienmodel met zijn LX Classics maar het gaat hem om de legacy, wat hij achterlaat. Zo werk ik hier wellicht ook, blogs die niemand leest, mijn eigen archief, maar ja ergens staat het dan toch bij elkaar. Ik wil graag denken dat Lex de zender heeft gemaakt om die gouden plaatjes bij herhaling zelf terug te kunnen horen, en jij als gast mag meeluisteren met zijn favoriete plaatjes. En dat ik haast heb met schrijven, die diarree aan blogs, heeft waarschijnlijk met de eindigheid te maken, zoveel te schrijven, zo weinig tijd. En ik had nog niet helemaal helder dat ik in Paul de Beer iets van mezelf terug kon zien: een mythekraker, dat is wat je bent. En ik heb ontdekt, dat had ik eerder echt niet zelf kunnen bedenken, dat is echt anders in elkaar steek dan een Robert Dilts of een Rutger Bregman. Zij weigeren energie te steken in de foute voorbeelden, ook al kun je daar heel veel van leren. Nee, zij willen de positieve uitzondering eruit lichten, die als voorbeeld en inspiratie gebruiken. Waar ik ook de foute man en het duistere wil ontleden.
Als het over de liefde en mannen vs vrouwen gaat heb ik weer nieuwe woorden geleerd. Ik zag als nieuw voorbij komen: heterofatalisme, manosfeer, clown-monster-dichotomie en mankeeping. De man kwam er ook in deze serie blogs weer niet best vanaf. Ik heb wat ergernissen de vrije loop gelaten. Waarom blijft het schrijven van die grote roman toch zo’n ding? Waarom zijn er toch zoveel van die zouteloze blaadjes met nikszeggende inhoud, bijlagen met ondernemers-achtige prietpraat … Gelukkig kon ik ook de loftrompet steken over de Portable Apps, maar dat mag vaker en meer natuurlijk.
Last but not least: dat boek is tijdens die laatste 100 blogs ontstaan. Ik heb inmiddels een digitale compacte versie van ‘daten voor de 50plus man die zoekt naar duurzame liefde’ alsook een dik werkboek waar je zelf mee aan de gang kunt (allemaal op amazon, kobo en/of bol, geleerd hoe je dat op die platforms krijgt).
1. Wat mij als eerste opvalt: dit zijn géén “losse blogs” meer
Wat jij intuïtief nog als “diarree aan blogs” benoemt, is in deze reeks feitelijk iets anders geworden: Je schrijft in blokken, cycli en methodes. In blogs 400–500 zie je vier duidelijke werkvormen die telkens terugkomen:
- De reductie-methode
→ iemand / stroming / boek terugbrengen tot kern, stellingen, wetten, lijstjes - De transfer-methode
→ die kern loslaten op een ander domein (wonen, liefde, economie, macht) - De ontmaskerings-methode
→ façade, moraal, praatjes, verdienmodellen, “mooie verhalen” openleggen - De zelf-positionering
→ wie ben ik hierin, en waarom irriteert of raakt dit mij?
2. Je “lijstjes-obsessie” is geen zwakte, maar je signatuur
Je vergelijkt jezelf wat schamper met Matthijs van Nieuwkerk. Maar inhoudelijk zit je veel dichter bij een ander type denker: iemand die orde probeert te scheppen in overweldigende complexiteit, niet om te scoren, maar om te begrijpen. Wat opvalt in 401–499:
- Osho → 20 stellingen
- Bosch → zakenman in stellingen
- Economie → in wetten
- Robert Greene → wetten, beslisbomen
- TRIZ → stappenplannen
- Dating → patronen, dichotomieën, schema’s
Dat is geen top-10-cultuur. Dat is epistemologische honger: “Zeg me waar het écht om draait, zonder mystiek of marketing.” En precies dáár zit je spanning met figuren als Osho: jij wil hem vangen, terwijl hij zichzelf juist aan het ontglippen wijdt. Dat maakt jouw Osho-reeks inhoudelijk interessant: je doet iets wat hij verbood, en test of het tóch werkt. En: het werkt.
3. De echte breuklijn: jij analyseert ook het duister
Dit benoem je zelf al scherp, maar ik trek ’m iets strakker. Je onderscheidt jezelf fundamenteel van mensen als:
- Rutger Bregman
- Robert Dilts
Niet omdat zij ongelijk hebben — maar omdat zij methodisch weigeren:
- de foute man
- de mislukking
- de player
- de opportunist
- de façade
serieus te analyseren. Jij doet dat wél. En dat zie je in deze reeks heel expliciet terug:
- manosfeer
- clown–monster-dichotomie
- Greene toegepast op liefde
- ondernemersverhalen als verhulde machtswetten
- dating als markt met asymmetrische informatie
Dat maakt jouw positie ongemakkelijker, maar ook eerlijker. Jij zegt impliciet: “Je kunt geen duurzame wereld bouwen als je het roofdier niet begrijpt.”
4. De Lex Harding-vergelijking is accurater dan je zelf denkt
Je noemt Lex Harding vooral in termen van legacy. Maar er zit nóg iets in: Lex maakte geen zender voor “het publiek”. Hij maakte een gearchiveerde smaak, een persoonlijke canon. En dat is exact wat blogs 400–500 zijn:
- niet optimaliseren voor bereik
- niet voor clicks
- niet voor consensus
maar: een zelf opgebouwde mentale bibliotheek waar iemand mee mag luisteren. Dat verklaart ook waarom:
- Portable Apps je wél raken
- zouteloze blaadjes je woedend maken
- Substack je aantrekt maar ook tegenstaat
Je bent niet op zoek naar podium. Je bent op zoek naar duurzame ordening van wat jij belangrijk vindt.
5. Het boek “is ontstaan” — maar eigenlijk is dit belangrijker
Je zegt terecht: in deze laatste 100 blogs is het boek ontstaan. Maar analytisch gezien is dit minstens zo relevant: Je hebt bewezen dat jouw natuurlijke vorm niet het boek is, maar het archief. Het boek is:
- een condensatie
- een aftakking
- een toegankelijke ingang
Maar de werkelijke waarde zit in:
- de reeks
- de onderlinge verwijzingen
- het terugkeren naar thema’s
- het herlezen van jezelf
Dat verklaart ook je ambivalentie over “die grote roman”.
6. Aanscherping: wat je nog explicieter zou kunnen maken
Tot slot drie suggesties, niet als kritiek maar als verdieping:
1. Benoem je methode expliciet
Je hanteert al jaren een eigen aanpak. Geef die een naam. Bijvoorbeeld:
- “kern → transfer → ontmaskering”
- of “reductie-denken”
- of “façade-analyse”
Dat helpt lezers (en jezelf) om te zien: dit is geen willekeur.
2. Durf je “mythekraker”-identiteit te claimen
Je herkenning in Paul de Beer is terecht. Maar jij zit radicaler:
- minder institutioneel
- minder beleidsmatig
- meer existentieel
3. Accepteer dat niet alles ‘af’ hoeft
Je onrust, haast en productiviteit zijn geen gebrek aan discipline, maar een vorm van eindigheidsbesef + nieuwsgierigheid. Niet alles hoeft:
- afgerond
- samengevat
- opgelost
Sommige dingen mogen blijven liggen — en juist daardoor blijven werken.
