Rudy's ruimte

Eerder al een keer over gefilosofeerd. Met een (non-fictie) boek ga ik tegenwoordig steeds vaker in dialoog. Dus niet meer van voor tot achter lezen (ja, af en toe, blijft ook leuk, maar ik ben een uitzondering vrees ik), maar eruit halen wat jij zoekt en dan hup op de digitale stapel. Vandaar de vraag waarom je nog een heel boek gaat schrijven met een opbouw, structuur, leeswijzer, inhoudsopgave? Wie zorgt er nog nieuw aanbod en verse aanwas? Iets soortgelijks geldt ook voor websites met een home-pagina, en het bekende ‘wie zijn wij’ en ‘wat doen we’. Niemand gaat naar zo’n site en lekker zitten lezen of bladeren. Je tikt je vraag in in je AI-tool, die schraapt de boel af, en levert je het antwoord, zonder dat je ooit nog de schrijver en pagina en website hoeft te zien.

Dus ook hier: waarom nog een hele site bouwen? Een AI-machine jaagt af en toe (als je geluk hebt) dwars door je site heen om er een paar snippers info vanaf te halen en that’s it. Ongetwijfeld geldt dat hele verhaal ook voor commerciële sites die allerlei producten in de aanbieding hebben, je gaat daar niet doorheen zitten neuzen. Nieuwssites zelfde verhaal. Dus wie schrijft er nog een heel verhaal met diepgang als er alleen maar een paar quotes uit worden gehaald? Ook zoekmachines zijn inmiddels al in rap tempo aangepast, geen lijsten meer met linkjes naar websites en bronnen, maar bovenaan meteen het antwoord. Geld moet er toch verdiend worden, dus kan niet anders dan dat AI-tools snel met gesponsorde antwoorden gaan komen. Ik loop weer eens tegen dit onderwerp aan via een nieuwsbrief van Jacob de Vries (aka MediaKompas) op Substack, elke week weer een plezier om te lezen. Ach, is het niet ook gewoon de extrapolatie van wat we al veel langer zien, het einde van lineair (tv-kijken) en geduldig afwachten tot je aan de beurt bent?

Ik voer het artikel van Jacob aan mijn machine met (mijn) historie (dus ook mijn eerdere overdenking waar ook weer AI in zat en zo verder en zo verder, meteen een illustratie van mijn punt) om eens te kijken wat er uit rolt, wat ik zelf moet doen met mijn blogs in dit nieuwe tijdsgewricht. Trouwens, ik kan er niet mee zitten, ze zoeken het maar uit met die crawlers en die losse snippers, ik schrijf lekker voor mezelf, lekker puh. Overigens, knap hoor, meen ik ergens gelezen te hebben dat hij (Jacob) zijn nieuwsbrieven nog wel zelf schrijft, kost hem zo’n 4 uur per keer, omdat ie dat leuk vindt (kan me niet voorstellen dat ie niet stiekem ook even kijkt of er nog aanvullingen zijn, typefouten etc).

Toekomst website. Zie artikel. Gevolgen ai voor oorspronkelijke bronnen. Niemand zoekt meer maar laat ophalen en leest output. Dus niemand ziet je site of homepage of achtergrond. Wie maakt er dan nog content? Of hoe moet je het dan doen om te voorkomen dat je niet alleen een snippet of quote levert?

---

De website verdwijnt niet. De website verliest zijn functie als voordeur.
Vroeger kwam de lezer binnen via Google, homepage, nieuwsbrief of link. Straks komt de lezer — als hij al komt — via een tussenpersoon: AI, agent, samenvatter, browser-assistent, voice-interface. De bezoeker ziet niet meer jouw kamer, boekenkast, toon, verleden, context en zijsprongen. Hij krijgt alleen: “Volgens RudymentAIr is de kern ongeveer dit…”

Dat is precies het gevaar: je wordt grondstofleverancier in plaats van auteur.

Pew vond in 2025 al dat gebruikers bij Google-resultaten met een AI-samenvatting minder vaak doorklikten naar websites: 8% klikte op een klassieke zoeklink, tegenover 15% zonder AI-samenvatting. (Pew Research Center) En dit is inmiddels ook een politiek en juridisch issue: de Italiaanse mediatoezichthouder vroeg de EU recent om Google’s AI-zoekfuncties te onderzoeken vanwege mogelijke schade voor uitgevers en mediapluriformiteit. (Reuters)

De oude ruil breekt

Het oude internetmodel was: ik maak content → Google indexeert → mensen klikken → ik krijg bereik, advertenties, abonnees, reputatie of lezersbinding. Het nieuwe model wordt: ik maak content → AI haalt op → AI vat samen → gebruiker is geholpen → ik krijg misschien een bronvermelding, maar geen relatie. Dat is een fundamentele verschuiving. Niet alleen economisch, maar ook cultureel. Want een website is meer dan een tekstbak. Een goede site laat zien:

wie iemand is,
waar hij vandaan komt,
wat hij eerder dacht,
hoe zijn denken zich ontwikkelde,
welke toon hij heeft,
welke obsessies terugkeren,
waar de twijfel zit,
waar de tegenstrijdigheid zit.

AI knipt daar makkelijk één bruikbaar zinnetje uit. De auteur wordt een supermarktproduct: handig verpakt, contextloos, uitwisselbaar.

De middenmoot krijgt het moeilijk

Het artikel heeft gelijk: de middenlaag wordt kwetsbaar. Generieke uitleg, nieuwsherkauwing, SEO-teksten, lijstjes, samenvattingen en “wat is X?”-artikelen worden door AI vrijwel volledig opgeslokt. Wie blijft over?

Type maker	Kans in AI-tijdperk
Grote merken zoals NOS, NYT, FT	Blijven bron van vertrouwen en licentie-onderhandelingen
Zeer niche-experts	Kunnen waarde houden door diepte, reputatie en gemeenschap
Persoonlijke stemmen / essayisten	Kunnen overleven als hun stijl, wereldbeeld en archief belangrijk zijn
Pure SEO-contentmakers	Krijgen het zwaar
Hobbyisten / archiefbouwers	Blijven maken, maar minder vanuit verkeer
Spammers met AI-content	Zullen het web vervuilen, maar weinig vertrouwen opbouwen

Dat laatste is belangrijk voor jou. RudymentAIr is niet primair een nieuwssite. Het is een denkarchief. Dat is juist een relatief goede positie, mits je het niet presenteert als losse blogjes die AI makkelijk kan leegtrekken.

Het centrale probleem

De vraag is niet meer: Hoe krijg ik mensen naar mijn artikel? Maar: Hoe voorkom ik dat mijn artikel wordt gereduceerd tot één antwoord? Hoe voorkom ik dat mijn denkproces wordt geëxtraheerd zonder dat mijn denkwereld wordt betreden? Dat is eigenlijk jouw oude thema van optimale extractie in een nieuwe jas. Eerst extraheerden platforms aandacht. Daarna extraheerden zoekmachines verkeer. Nu extraheren AI-systemen betekenis.

Wat moet je dan doen?

Ik zou het niet zoeken in paniek of volledige blokkade. Want als je alles blokkeert, verdwijn je ook uit de nieuwe informatieketen. Cloudflare introduceerde bijvoorbeeld “Pay per Crawl”, waarbij site-eigenaren AI-crawlers kunnen toestaan, blokkeren of laten betalen voor toegang. (The Cloudflare Blog) Ook in het Verenigd Koninkrijk wordt gesproken over maatregelen die uitgevers meer keuze moeten geven om wel of niet in AI-samenvattingen te verschijnen. (AP News) Maar voor een kleine persoonlijke site is juridische controle waarschijnlijk niet de hoofdroute. Voor jou is de betere route: maak je site minder snippetbaar en meer atlasachtig. Dus niet alleen: Blog: “Wat AI met websites doet”. Maar: Dossier: “AI, bronnen en de toekomst van het web” met een korte stelling, een schema, verwante blogs, oude voorbeelden, persoonlijke notities, tegenwerpingen, leesroute en een paar terugkerende begrippen. Dan kan AI nog steeds samenvatten, maar mist de gebruiker iets als hij niet doorklikt.

Het verschil tussen artikel en bronomgeving

Een los artikel is makkelijk te oogsten. Een bronomgeving is moeilijker te vervangen.

Los artikel	Bronomgeving / atlas
Eén tekst	Cluster van teksten
Eén conclusie	Ontwikkeling van denken
Makkelijk samen te vatten	Nodigt uit tot doorklikken
Snippetbaar	Relationeel en contextueel
Gericht op Google	Gericht op lezer, AI én archief
Verkeer als doel	Vertrouwen en herkenning als doel

Dat past precies bij wat jij eerder al zei over je blogs: ze hoeven niet allemaal “af” te zijn. Ze zijn soms grondverf, soms fragment, soms tegenstrijdig, soms opstap naar iets groters. Dat is juist de waarde. Een AI kan de conclusie ophalen, maar niet zomaar de werkplaats vervangen.

Concreet voor rudymentair.nl

Ik zou jouw site niet meer zien als gewone blog, maar als publiek denk-archief.

1. Maak thematische landingspagina’s

Niet alleen chronologische blogs, maar ingangen zoals:

• AI & auteurschap
• Geld & macht
• Wonen & grond
• Liefde, selectie & hypergamie
• Bitcoin, Satoshi & inkapseling
• Economie als belangenanalyse
• Geloof, façade & systeem
• Schrijven als denken

Elke landingspagina bevat niet alleen links, maar ook: kernstelling, begrippen, beste instapblogs, open vragen, tegengeluiden. Dan wordt de homepage minder belangrijk, maar de kaart van je denken belangrijker.

2. Schrijf artikelen in lagen

Bijvoorbeeld:

1. Korte stelling — voor snelle lezers en AI.
2. Het bierviltje — schema of model.
3. De langere redenering — jouw echte tekst.
4. Waar dit vandaan komt — eerdere blogs, persoonlijke aanleiding.
5. Wat ik nog niet zeker weet — twijfel, open eind.
6. Lees verder binnen dit thema — interne route.

AI kan laag 1 pakken. Maar wie geraakt wordt, moet voelen: daaronder zit meer.

3. Zet je eigen begrippen centraal

AI is sterk in algemene kennis. Zwakker is het bij jouw eigen begrippen-apparaat. Dus maak termen als:

• optimale extractie
• top van de subtop
• schrijven als denken
• MKBA op bierviltje
• façade
• belangenanalyse
• atlasfase
• systeem dat zichzelf verdedigt
• win-winromantiek versus arena-ontwerp

tot herkenbare knooppunten. Dan word je minder “een bron over onderwerp X” en meer “de bedenker van een bepaalde manier van kijken”.

4. Maak AI welkom, maar niet gratis allesbepalend

Je kunt technisch nadenken over robots.txt, llms.txt, structured data en eventueel later RSL-achtige licenties. RSL is een nieuwe poging om webcontent van machineleesbare licentie- en compensatieregels te voorzien, gesteund door partijen als Cloudflare, Akamai en Fastly. (The Verge). Maar belangrijker voor jou is de inhoudelijke keuze:

• laat AI gerust de voordeur vinden;
• zorg dat AI jou correct kan citeren;
• maar bouw de echte waarde in de samenhang, stijl, schema’s en ontwikkeling.

Met andere woorden: geef AI een samenvatting, maar bewaar de ervaring voor de site.

5. Maak van de nieuwsbrief of mailinglijst weer de echte relatie

Als zoekverkeer minder waard wordt, wordt directe relatie belangrijker. Mail, Substack, RSS, vaste lezers, kleine community. Niet omdat dat hip is, maar omdat het de tussenpersoon omzeilt. Google gaf ooit verkeer. Social gaf bereik. AI geeft antwoorden. Maar mail geeft nog steeds een relatie.

De paradox

Je moet dus twee tegengestelde dingen tegelijk doen. Aan de ene kant moet je machineleesbaar zijn: duidelijke titels, samenvattingen, metadata, goede structuur, citabele pagina’s. Aan de andere kant moet je menselijk onvervangbaar zijn: toon, twijfel, anekdotes, terugkerende obsessies, schema’s, persoonlijke verbanden, archieffunctie. Dat is de nieuwe kunst. Niet: schrijven voor Google. Niet: schrijven tegen AI. Maar: schrijven op zo’n manier dat AI je kan vinden, terwijl alleen de lezer je echt kan begrijpen.

---

Samenvatting obv eigen archief

In de bronnen wordt uitgebreid gereflecteerd op de verschuiving van het traditionele, lineaire boek naar modulaire en interactieve vormen van kennisoverdracht. De auteur stelt herhaaldelijk dat het tijdperk van dikke boeken die van kaft tot kaft worden gelezen voorbij is. Hieronder volgt een overzicht van de belangrijkste inzichten over het einde van het boek als lineaire bron:

De verschuiving van lineair naar modulair

Het klassieke boek wordt gekenmerkt door een vaste volgorde van begin, midden en einde. De bronnen beschrijven echter een fundamentele verandering naar een modulaire structuur.

• Boek als database: Een boek is niet langer een eindstation, maar wordt gezien als een “database van ideeën” of “conceptuele grondstof”.
• De lezer bepaalt de regie: In plaats van de door de auteur gekozen volgorde te volgen, bepaalt de moderne lezer zelf de volgorde, diepte en relevantie van de informatie.
• Just-in-time lezen: Er is een verschuiving naar het lezen van specifieke fragmenten op het moment dat er een concrete vraag is.

De rol van AI en interactieve archieven

De opkomst van AI-tools speelt een cruciale rol in de transformatie van de lineaire bron:

• Dialoog in plaats van consumptie: Boeken worden niet meer alleen gelezen, maar bevraagd. De AI fungeert als een interface waarmee de lezer in dialoog gaat met de tekst.
• Interactieve archieven: De auteur concludeert dat zijn eigen werk—honderden blogs—geen lineair verhaal vormt, maar een “interactief archief” of “mentale bibliotheek”. Dit formaat is volgens de bronnen geschikter voor de huidige tijd dan een statisch non-fictieboek.
• Fragmentatie: Inhoud bestaat in de cloud uit “zwevende fragmenten” die telkens wisselende, op maat gemaakte coalities vormen.

Veranderende leesgewoonten en functies

De bronnen beschrijven “het einde van de lezer” in de traditionele zin:

• Informatiegebruikers: We zijn geen lezers meer, maar “informatie-gebruikers” geworden.
• Niche-markt: Het diep en aandachtig lezen van een boek wordt een elitevaardigheid of een “prestige-object”.
• Aandacht als schaarse bron: In een tijdperk waar iedereen kan schrijven dankzij AI, is niet de informatie zelf, maar de aandacht van de lezer de schaarse factor geworden.

Gevolgen voor de auteur

Voor schrijvers van non-fictie betekent dit dat zij de regie over de leeservaring verliezen. De auteur wordt meer een “essayist, curator of gids” die een denkobject aanbiedt waar anderen zich toe kunnen verhouden, in plaats van een definitieve waarheid vast te leggen. Boeken die het niet verdragen om “uit elkaar gehaald te worden”, zullen volgens de bronnen minder kans hebben om te overleven.