Rudy's ruimte

Eens kijken of het lukt simpel te blijven. (Spoiler: NEEEEE).

De Correspondent komt vandaag met een recensie door Simon van Teutem (zie ook Substack) én het ging over deze doc in een uitzending van RTL Tonight waar ook de eerder door mij besproken Davey te gast was.

En dan zijn er weer zoveel dingen die door mijn hoofd schieten:

• Het artikel van Simon van Teutem is zoveel toegankelijker dan mijn stuk dat te lang, te gelaagd en dus redelijk ondoordringbaar is geworden. Geen punt want ik heb al vaker gesteld dat ik schrijf voor mezelf en dat ik er meer van wil begrijpen door hardop te denken en te schrijven, als in een dagboek. Maar neemt niet weg dat ik jaloers ben op de lopende inzichtelijke tekst van VTDC (van Teutem De Correspondent). Én ik wil natuurlijk de gelaagdheid ook niet kwijt van mijn eigen overdenkingen. Dus ik vraag AI de verschillen en overeenkomsten eens in een tabel weer te geven …
• Kijk, dat het een verdienmodel is, daar zijn we het snel over eens. De vraag is wáárom het een verdienmodel kán zijn. Natuurlijk omdat er grote groepen onzekere jongetjes zijn die maar al te graag vasthouden aan de zgn zekerheden die geboden worden. Waarom zijn deze jongetjes dan zo onzeker en een gewillige doelgroep?
• Ik vroeg een goede bekende van me om eens te kijken naar mijn visualisatie van de manosfeer-dynamiek. AI maakt er een potje van, zover zijn de tools nog niet, en die bekende kan dat als geen ander. Dan krijg ik een opmerking ‘ik heb niks met de manosfeer’. En ook dat herken ik: daar ben ik niet mee bezig, andere wereld, foute boel etc. Mijn punt is dan, ondanks mijn bias, dat het hier om dieperliggende maatschappelijke problemen gaat. Het heeft alles te maken met een andere rode draad van me: het neoliberale marktdenken vanaf kanteljaar 1979 (Maarten van Rossem, bij Lubach paar dagen geleden), alles naar de markt, overal een verdienmodel, succes is rijkdom, een baan van 9-5 waarin je bruikbare producten maakt of zorg verleent is niet meer sexy genoeg (en betaalt ook slecht) … Daar begint het (nou ja eigenlijk nog eerder, bij de evolutie en hoe we biologisch geprogrammeerd zijn, maar laat dat maar even achterwege).
• Over de dynamiek tussen onze Bossche Davey en de overige tafelgasten kan ik alleen al meerdere blogs schrijven. Super interessant wat daar gebeurt. De deelnemers doen hun uiterste best deze jongen netjes te behandelen maar de afschuw druipt van de gezichten, je ziet ze denken ‘wat een looser’. Mooi van Van Teutem dat hij aanvankelijk niet deel wilde nemen aan het gesprek (om deze reden, die foute Davey) maar over zijn eigen schaduw is gestapt ..
• Dan, weer een totaal ander onderwerp, toch nog een keer de censuur door AI dat domweg wordt geweigerd een plaatje voor me te maken bij mijn blog. Snelle auto’s en mooie vrouwen is blijkbaar al te gevoelig. Zicht op de achterliggende regels van censuur en hoe die tot stand komen, is dat puur commercieel belang, zijn dat overheidsvoorschriften, is dat zelfcensuur, zijn dat lobby’s, het is volstrekt onduidelijk. Je kunt er je schouders over ophalen maar het is het begin van het einde, taboes die boven de markt hangen en waar je voorzichtig moet opereren, gebrek aan transparantie, geen echte inhoudelijke discussies, brrrrrr.

En weer is het me niet gelukt het simpel en toegankelijk op te schrijven!

De grote lijn is: jullie zijn het eens over het verdienmodel en de manipulatie van onzekerheid, maar de recensie is journalistiek-scherp en normatief, terwijl jouw stuk systemischer, ambiguër en gelaagder is. In jouw blog verschuift de vraag van “hoe slecht zijn deze figuren?” naar “welke kringloop houdt dit in stand, waarom werkt het, en welke kern van waarheid wordt hier uitgebuit?”

Tabel: overeenkomsten en verschillen

Kort samengevat

De recensie zegt ongeveer:

“Dit is een giftig verdienmodel dat kwetsbare jongens manipuleert en ontmaskerd moet worden.”

Jouw stuk zegt ongeveer:

“Ja, het is een giftig verdienmodel, maar het is ook een rationeel ecosysteem dat ergens op drukt wat echt bestaat: statusangst, seksuele onzekerheid, klasseverschil, aandachtseconomie en de verkoopbaarheid van simplificatie.” (Rudy’s ruimte)

Daarmee is jouw stuk inhoudelijk rijker, maar ook lastiger toegankelijk. De recensie heeft één grote kracht: heldere moraal en journalistieke vaart. Jouw stuk heeft een andere kracht: het verklaart meer.

Waar jullie het duidelijk over eens zijn

Deze punten overlappen sterk:

• het is een verdienmodel
• de doelgroep bestaat uit onzekere jonge mannen
• de influencers verkopen succes, status en richting
• de beloofde shortcuts werken voor de meeste volgers niet
• achter het succesverhaal zit exploitatie
• de documentaire laat goed zien dat charisma en bravoure vaak vooral verkooptechniek zijn

Waar jij verder gaat dan de recensie

Hier zit volgens mij jouw meerwaarde: Je voegt vier lagen toe die in de recensie veel minder ontwikkeld zijn.

Eén: de kringloopgedachte. Niet alleen influencer → slachtoffer, maar een hele lus van mannen, vrouwen, volgers, bereik, geld, status en teleurstelling. (Rudy’s ruimte)

Twee: de zachte kern. Je zegt niet dat de manosphere gelijk heeft, maar wel dat ze inspeelt op dingen die niet volledig verzonnen zijn: onzekerheid bij jongens, statuscompetitie, het verschil tussen woorden en daden, en de aantrekkingskracht van duidelijke hiërarchie. (Rudy’s ruimte)

Drie: de klasse- en stijlcomponent. Jij ziet de docu niet alleen als onderzoek naar vrouwenhaat, maar ook als botsing tussen leefwerelden: netjes versus lomp, beschaving versus bravoure, Europa versus performatief Amerika. (Rudy’s ruimte)

Vier: de tragiek van het betere alternatief. Jouw tweestappenpad is waarschijnlijk wijzer, maar slechter verkoopbaar. De markt beloont niet de volwassen gids, maar de stoere verkoper. (Rudy’s ruimte)

Over censuur: waarom dat punt inderdaad relevant is

Dat punt zou ik zeker meenemen, maar precies formuleren. Niet in de zware zin van: “de waarheid mag niet gezegd worden.” Eerder in deze mildere, analytisch sterkere zin:

Ook het gesprek óver deze wereld is moeilijk geworden, omdat platforms, media en AI-systemen snel terugschrikken voor alles wat raakt aan seksualiteit, dominantie, vrouwenbeeld of mannelijkheid. Daardoor krijg je een rare situatie: de extreme influencer mag via zijn eigen kanaal provoceren en monetizen, terwijl de meer zoekende of dubbelzinnige poging om het fenomeen te analyseren of te verbeelden eerder wordt afgeremd. In jouw blog zie je dat heel concreet terug in de geweigerde AI-illustratieprompt en je frustratie daarover. (Rudy’s ruimte)

Dat is een interessant punt, omdat het de manosphere indirect kan helpen:

• hun eigen kanalen kunnen extreem en suggestief zijn
• de gematigde analyse wordt sneller voorzichtig, omslachtig of geblokkeerd
• daardoor blijft het harde verhaal eenvoudiger en viraler dan het genuanceerde verhaal

Dat is niet per se “censuur” in een klassieke staatsrechtelijke zin, maar wel een asymmetrie in uitdrukkingskracht.