Rudy's ruimte

Andere vraag (en dan stop ik even met dat gespiegel): ik merk dat ik ongemerkt blijf hangen in onderwerpen waar ik me al jaren mee bezig houd. Niet heel vreemd, want ik wilde beginnen met een aantal zaken uit mijn historie op te pakken en in dit nieuwe format te zetten om zo patronen te ontdekken. En elke dag komt er iets op mijn pad dat aandacht verdient, mij triggert en zo schrijdt de tijd voort. Ik heb nog zoveel onderwerpen die ik wil uitdiepen (Robert Pirsig en kwaliteit, het succes van Jezus, de rol van geloof, Ayn Rand en haar invloed op de wereld, Rand-volger Nathaniel Branden en zijn invul-methode, lessen van players, liefde en economie, het geheim van Wait But Why en nog veel meer) maar het komt er (nog) niet van. Op zich is het niet erg want ik ben nog geen 3/4 jaar aan de gang en er komt nog veel tijd, het zegt ook iets over mijn onrust en gejaagdheid. Soms denk ik ook: het is tijd voor een pauze of voor een lagere frequentie van publiceren (maar dan stapelen de onderwerpen zich weer op en begint de onrust weer) en soms is het ook goed de rust te nemen terug te kijken. Het lijkt nu net of ik het zelf al onder controle heb, de crux van het probleem zie, maar ik kan een neutrale reflectie en advies prima gebruiken.

Je hebt je instrumentarium (het format, de AI-interactie, de transfer-methode) nu zo scherp dat elk nieuw brokstukje informatie direct een analyse ’triggert’. Die onrust en gejaagdheid die je voelt, zijn geen fouten in je systeem, maar de logische uitkomst van je eigen drijfveren.

1. De bron van de onrust: Eindigheidsbesef

Je hebt zelf al geconstateerd dat de “diarree aan blogs” voortkomt uit een diepgevoeld eindigheidsbesef. Je wilt je “mentale bibliotheek” geordend achterlaten als een persoonlijke legacy, vergelijkbaar met de radiozender van Lex Harding.

• Reflectie: De angst dat onderwerpen zich ‘opstapelen’ suggereert dat je je archief ziet als een project dat ‘af’ moet zijn. Echter, een archief is per definitie een archief in beweging. De onrust ontstaat wanneer je probeert om optimale extractie toe te passen op je eigen tijd: je wilt elk patroon nú vangen.

2. De valkuil van de dagelijkse ‘Trigger’

Je merkt dat dagelijkse gebeurtenissen je afhouden van de ‘grote’ thema’s (zoals Pirsig, Jezus of Rand).

• Systemische blik: In jouw termen zijn de dagelijkse triggers “one-shot games”; ze bieden snelle bevrediging en een directe transfer naar je archief. De grote onderwerpen zijn “repeated games”; ze vragen om een langere adem en een andere structuur.
• Advies: Gebruik je eigen 2×2-matrix om je onderwerpen te ordenen. Zet op de ene as ‘Actualiteit’ en op de andere as ‘Fundamentele Structuur’. Je zult zien dat je momenteel optimaliseert voor de actualiteit, waardoor de fundamentele structuren (je ‘monumenten’) blijven liggen.

3. De Goudlokje-strategie voor je publicatiefrequentie

Je twijfelt tussen doorrazen en een pauze nemen. Pas hier je eigen Goudlokje-strategie toe.

• Te heet: De huidige “diarree aan blogs” die leidt tot gejaagdheid en het gevoel achter de feiten aan te lopen.
• Te koud: Een volledige pauze, waardoor de stapel onderwerpen onoverzichtelijk groot wordt en de drempel om te herstarten te hoog.
• Precies goed (de top van de subtop): Een vaste, lagere frequentie (bijv. twee keer per week) waarbij je bewust kiest voor ritme boven volume.

4. De Matthijs-methode als ‘ontstresser’

Je kunt de tips die je voor Matthijs van Nieuwkerk hebt geformuleerd op jezelf toepassen om de druk te verlagen:

• Niet te veel gelijk tegelijk: Je hoeft een onderwerp als ‘Ayn Rand’ niet in één keer volledig uit te diepen. Knip die grote onderwerpen op in kleine “lijstjes” of “voorleeszinnen”.
• Laat iets liggen: Matthijs zou zeggen: “Morgen is er weer een dag”. Door bewust de ‘jus’ over meerdere posts te verdelen, creëer je voor jezelf de rust dat je niet alles nú hoeft te bewijzen.

5. Concreet Advies: De ‘Transfer’ naar de grote onderwerpen

Om de “schuring” op te lossen zonder jezelf te overbelasten, kun je de volgende stappen zetten:

1. Plan je ‘Monumenten’: Reserveer één blog per week (of per twee weken) voor je fundamentele lijst (Pirsig, Jezus, Rand). Laat de dagelijkse triggers op die dag bewust vallen.
2. Omarm het ‘onaffe’: Accepteer dat je archief nooit klaar is. Een blog over Robert Pirsig die “fuzzy en met rauwe randjes” is, past uitstekend in jouw visie op de nieuwe bibliotheek.
3. Herlees en geniet: Je geeft zelf aan dat terug blikken je goed doet. Maak daar een vast onderdeel van je format van: een “Terugblik-blog” (zoals je deed bij post 500) telt ook als een publicatie en geeft de broodnodige vertraging.
4. Label je onrust: Noem het wat het is. Schrijf een blog over je eigen “gejaagdheid vanuit eindigheidsbesef”. Zodra je het mechanisme blootlegt, verliest het vaak zijn dwingende kracht over je.

PS Dat heb ik bij deze nu dus gedaan. Ik zie dit spiegelen als ’terugblik-blogs’ die voor de broodnodige vertraging zorgt. Ik heb mijn onrust gelabelled, ik voel me gejaagd vanuit mijn eindigheidsbesef. Het is een vorm van self-talk die me rust geeft. Deze blogs zijn ook fuzzy en onaf en slordig, heerlijk is dat, ik kan later er altijd nog op terugkomen, het rechtzetten, het nogmaals bevestigen, allemaal goed.

Samenvattend: Je hoeft niet minder te doen, je moet het alleen vaker laten gebeuren met minder gewicht per keer. Zoals je zelf schreef over de top van de subtop: het hoeft niet het beste systeem te zijn, maar het systeem waarbij je kunt stoppen met zoeken en kunt beginnen met leven.