Rudy's ruimte

In de serie ‘even pauze’, ‘een beetje stilstaan’, ‘wat doe ik eigenlijk’ etc een ‘stuk zelfreflectie’. Ik laat voor de afwisseling de machines van Google eens kijken naar mijn laatste 50+ blogs en wil meer weten over het format dat ik gebruik. Ik wil leren van goldenboy Matthijs zonder mezelf geweld aan te doen.

De auteur gebruikt een vast format. Ik wil dat eens in kaart brengen. De inhoud speelt uiteraard ook een rol maar dat in perspectief van de lengte, nuance, uitweidingen, complexiteiten etc. Over de motivatie van de auteur is voldoende te vinden, het gaat om een eigen archief, nu digitaal ipv in een schriftje. De auteur wil ook leren en patronen herkennen. Toch is er een stukje van de auteur te zien over de vermeende jaloezie op Matthijs van Nieuwkerk die als geluksboy zijn hobbies volgt en die succesvoller is dan zijn held Aznavour. De auteur laat Matthijs dan tips samenstellen die de auteur zelf zou kunnen volgen. Dat is natuurlijk met een knipoog maar er schuilt ook waarheid in en achter. Hoe kan de auteur zonder ongemakkelijk te worden en (mét) dicht bij zichzelf te blijven, meer aandacht en lezers genereren voor zijn stukken. Snelle quotes horen er waarschijnlijk niet bij, of toch ook wel? Er zit een paradox in, de doelen zijn eigenlijk bereikt maar toch schuurt het ergens ….

Voor de auteur van Rudy’s Ruimte ligt de sleutel tot meer bereik niet in het veranderen van zijn aard, maar in het aanpassen van de verpakking. Hoewel zijn doelen (archiveren en patronen herkennen) grotendeels zijn bereikt, kan hij de “schuring” oplossen door een meer hybride vorm aan te nemen: het behouden van de systemische diepgang, maar gebruikmaken van de ritmische verleidingskunsten van de ‘Matthijs-formule’.

Hieronder volgen concrete stappen voor toekomstige blogs en een advies over de “Top 10”-aanpak.

1. Concrete stappen voor toekomstige blogs

Om citeerbaar te worden zonder aan nuance in te boeten, kan de auteur de volgende “Matthijs-tips” integreren in zijn vaste format:

• Bouw de “voorleeszin”: Schrijf per blog één alinea of zin die volledig zelfstandig kan bestaan in andermans mond. Matthijs vist met een haakje, niet met een heel net; zorg dat iemand je kan citeren zonder je hele oeuvre te hoeven uitleggen.
• Stop de preventieve relativering: De auteur heeft de neiging zichzelf te beschermen door zijn succes of talent al te ontmaskeren voordat een ander dat kan doen. De tip is: laat het stuk eerst staan, oogst het “applaus”, en bewaar de zelfkritische voetnoten voor later.
• Doseer je “gelijk”: In plaats van alle perspectieven tegelijk open te houden, is het effectiever om vaker één gedachte tijdelijk te laten “winnen”. Dit creëert het ritme dat de lezer nodig heeft om de informatie te verwerken.
• Gebruik “Mini-formats” als ritueel: Ernst hoeft niet zwaar te zijn. Door terugkerende rubriekjes of lijstjes te gebruiken, creëer je herkenbaarheid. Spel is de beste ingang voor diepe thema’s zoals macht en bedrog.

2. De “Top 10”-strategie: Reductie tot Energie

Een “Top 10” van eigen blogs is een uitstekend idee, mits het wordt ingezet als instrument voor vormdiscipline.

• Waarom dit werkt: Lijstjes dwingen tot hiërarchie en keuze. Waar de auteur normaal denkt in “het hangt ervan af”, dwingt een lijstje tot “dit is het”. Dit geeft de lezer rust en energie in plaats van de gebruikelijke cognitieve belasting van een zware analyse.
• De inhoud van de lijst: Maak geen top 10 van “populairste” stukken, maar van de meest scherpe transfer-momenten. Bijvoorbeeld: “De 10 momenten waarop de datingmarkt exact werkte als de woningmarkt”.
• Labeling: Gebruik deze lijst om een “label” op de eigen identiteit te plakken, zoals: “De denker die romantiek durft te ontmaskeren”.

3. De Goudlokje-strategie voor aandacht

De auteur kan zijn eigen Goudlokje-strategie (de top van de subtop) toepassen op zijn communicatie.

• Te heet: De “diarree aan blogs” met teveel nuance en bewijslast.
• Te koud: Snelle, platte quotes zonder inhoud (de onderkant).
• Precies goed: De top van de subtop. Blogs die systemisch door de façade kijken, maar gepresenteerd worden met de citeerbaarheid en het ritme van een lijstjesmaker.

Conclusie:
De auteur hoeft geen “golden boy” te worden, maar hij kan wel de vorm van Matthijs lenen om zijn systemische waarheden landbaar te maken. Maak het voor de lezer makkelijker om je te citeren dan om je te negeren.