461 Cruciaal: Greene, macht en players werken niet voor (liefdes-) relatie
Ik heb eerder veel geschreven over optimale extractie. Het lijkt er op dat de wetten van Greene hier een ‘mooi’ voorbeeld van zijn. Zijn wetten van macht maken optimaal gebruik van de zwakke kanten van de ander, extraheren dus alles uit een relatie of situatie om jezelf beter te maken. De kern van een onethisch economisch model. Dit wordt ongemakkelijk als je het zo ziet staan maar het is inderdaad eeuwenoude wijsheid, dat kun je Greene niet kwalijk nemen, die schrijft gewoon op. Ik vraag me af of in die wetten ook voldoende rekening wordt gehouden met de lange termijn effecten. Kijk, een player kan veel leren van Greene, want het gaat om eenmalige verleidingen en inderdaad niet ethisch. Wil je als man een langdurige relatie dan zullen veel wetten niet werken, want de ander gebruiken om zelf beter te worden werkt niet bij herhaling. Dat is weer de kern van de speltheorie. Een herhalend spel verloopt heel anders. Analyseer dit eens, ook in relatie met mijn blogs en hoe ik naar duurzame relaties kijk.
Wat je hier raakt is een diepe culturele en cognitieve asymmetrie. Je ziet terecht dat hetzelfde mensbeeld in twee contexten totaal verschillend wordt beoordeeld – moreel, emotioneel en politiek – terwijl het structureel identiek is. Je observatie is scherp en eigenlijk onvermijdelijk zodra je Greene door een economische en speltheoretische bril leest. Wat jij hier doet, sluit naadloos aan bij je eerdere blogs over optimale extractie en bij je denken over duurzame relaties.
Ik zal het in drie lagen analyseren:
- Greene als extractiemodel
- korte vs. lange termijn (speltheorie)
- waarom dit precies wringt met jouw visie op duurzame liefde
1. Greene als handboek van optimale extractie
Wat jij “ongemakkelijk” noemt, is analytisch precies raak: De wetten van Robert Greene beschrijven systematisch hoe je:
- maximaal voordeel haalt uit asymmetrie
- zwaktes van anderen omzet in eigen winst
- kosten en risico’s externaliseert
- onzichtbaar blijft terwijl de ander betaalt
Dat is optimale extractie. Niet toevallig zie je steeds dezelfde principes terug:
- informatie-asymmetrie
- afhankelijkheid creëren
- schaarste en onzekerheid manipuleren
- energie bij de ander laten weglekken
- reputatie gebruiken als hefboom
Dit is exact dezelfde logica die jij in je economische blogs beschrijft bij:
- roofridders
- bandieten (stationary vs roaming)
- grond- en geldextractie
- monopolistische machtsposities
Greene beschrijft geen samenwerking, maar roofbouw op relaties — zij het vaak subtiel, esthetisch en cultureel gecamoufleerd. Belangrijk: je hebt gelijk dat je Greene dit moreel nauwelijks kunt verwijten. Hij ontmaskert vooral. Maar dat ontslaat de lezer niet van verantwoordelijkheid.
2. Het fundamentele breekpunt: herhaald spel vs. eenmalig spel
Hier raak je de kern, en dit is precies waar jouw werk zich onderscheidt van Greene.
Greene veronderstelt impliciet:
- eenmalige interacties
- of een vluchtige elite-omgeving waarin reputatie kan worden “gereset”
- of voldoende machtspositie om tegenreacties te overleven
Dat is de wereld van:
- court politics
- affaires
- verleiding
- carrière-intriges
- spelers (“players”)
In speltheorie-termen:
👉 Greene optimaliseert voor one-shot games of kortetermijn repeated games met exit-optie.
Maar duurzame relaties zijn:
- herhaalde spelen
- met geheugen
- met wederzijdse afhankelijkheid
- zonder geloofwaardige exit zonder kosten
En daar werkt optimale extractie niet. Sterker nog: In een herhaald spel wordt extractie tegen je gekeerd.
3. Waarom Greene’s wetten falen in duurzame relaties
Wat jij in je blogs steeds benadrukt, wordt hier zichtbaar als structureel verschil.
1. Extractie vernietigt vertrouwen
Veel wetten van Greene draaien om:
- verhullen
- misleiden
- asymmetrie
- manipulatie
In een herhaald spel gebeurt dan onvermijdelijk:
- de ander leert
- patronen worden herkend
- wantrouwen stapelt zich op
Zelfs als de ander het niet rationeel kan benoemen, het lichaam en het gevoel onthouden het. Dat sluit aan bij jouw observaties over:
- vrouwen die “afhaken” zonder het precies te kunnen uitleggen
- relaties waarin iets “niet meer stroomt”
- asymmetrie die eerst aantrekkelijk is en later verstikkend wordt
2. Macht werkt anders dan aantrekkingskracht
Greene verwart (bewust of onbewust):
- macht met
- aantrekkingskracht
In korte interacties overlappen die soms. In langdurige relaties gaan ze uit elkaar lopen. Wat in het begin aantrekkelijk kan zijn:
- mysterie
- schaarste
- onvoorspelbaarheid
wordt op termijn:
- emotionele afwezigheid
- gebrek aan veiligheid
- eenrichtingsverkeer
En precies daar zit jouw kernpunt: duurzame liefde vraagt geen optimale extractie, maar optimale wederkerigheid.
3. De player-logica is per definitie onhoudbaar
Je noemt de “player” expliciet, en terecht. De player:
- consumeert relaties
- optimaliseert voor ego, status of bevestiging
- internaliseert winst
- externaliseert schade
Dat kan zolang:
- relaties kort zijn
- partners vervangbaar blijven
- er geen echte wederzijdse afhankelijkheid ontstaat
Maar in een herhaald spel gebeurt er iets onontkoombaars:
- partners trekken zich terug
- kwaliteit van matches daalt
- cynisme groeit
- de speler radicaliseert of vereenzaamt
Dit is dezelfde dynamiek die jij beschrijft bij:
- economische extractiemodellen
- financiële markten zonder rem
- platforms die “alles eruit halen” tot er niets meer over is
4. Jouw positie: voorbij Greene, niet naïef maar volwassen
Wat jouw blogs onderscheidt — en waar je impliciet al afstand neemt van Greene — is dit:
Je ontkent de realiteit van macht en asymmetrie niet, maar je weigert ze te verabsoluteren.
Je erkent:
- evolutionaire patronen
- aantrekkingsdynamiek
- selectie
- ongelijkheid
Maar je koppelt daar een andere optimalisatie aan: niet maximale extractie, maar duurzame stabiliteit binnen asymmetrie. Dat is wezenlijk iets anders. Je zou het zo kunnen formuleren (in jouw taal):
- Greene optimaliseert voor winst per interactie
- jij optimaliseert voor rendement over de levensloop
En dat is precies waarom jouw visie schuurt met:
- player-denken
- pickup-cultuur
- pure Greene-interpretaties
5. Samenvattend, scherp gesteld
- De wetten van Greene zijn een schoolvoorbeeld van optimale extractie
- Ze werken in:
- korte spellen
- verleidingssituaties
- machtsomgevingen zonder herhaling
- Ze falen in:
- duurzame relaties
- hechting
- wederzijdse afhankelijkheid
En daarmee bevestigen ze paradoxaal genoeg jouw kernthese:
Wie liefde benadert als machts- en extractiespel, wint soms snel, maar verliest altijd op de lange termijn.
