Rudy's ruimte

Ik bedacht een mogelijk nieuwe titel voor mij boek (vind je duurzame vrouw): nooit meer daten. Waarom is dat een bijzondere titel? Veel mensen zijn moet van het daten, daten is ook een woord dat trekt, wsl is daarom daten in de titel voor sommige sites reden het niet meer in de catalogus op te willen nemen… Nooit meer daten .. betekent dat je iets hebt gevonden wat definitief is, je bent eruit. Je bereikt het door eerst wél te daten maar dan iets te vinden waardoor het klaar is, dus mijn 2-staps aanpak (zoek op die term). Het doet me denken aan ‘nooit meer werken’. Eerst denk je: huh? dat kan toch niet, je moet werken voor je geld, maar dan triggert het en blijkt dat je van je passie je werk moet maken en dat je dan nooit meer het gevoel hebt dat je moet werken. Geldt dat hier ook? Huh? daten moet toch voor een relatie, tja dat klopt wel maar … Bij werken moet je eerst ook ervaring opdoen, wat rotbaantjes zodat je leert wat je wel en niet leuk vindt, dat je ervaart hoe de bedrijfswereld werkt en waar ze op letten. Dan pas ontdek je waar je goed in bent, wie wel en wat niet slaagt. Als je daarna de baan van je dromen vindt dan weet je ook hoe je daar bent gekomen en waarom dit is wat je wil. Als je zzp’er wilt worden of een eigen bedrijf gaat runnen heb je die ervaring nodig en dus zijn rotbanen nuttig en functioneel.

Leg uit waarom de nieuwe titel wel/niet goed is of beter dan de bestaande. Maar maak ook een vergelijkingstabel met daten vs werk en de overeenkomsten en verschillen rond die nieuwe titel.

Ja, Nooit meer daten is een bijzondere en sterke titel. Misschien zelfs sterker dan Vind je duurzame vrouw, maar dat hangt af van wat je precies wilt: prikkelen en verleiden, of helder positioneren.

Waarom die titel werkt, is dat hij meteen een kleine kortsluiting veroorzaakt. Net als bij Nooit meer werken denk je eerst: hoezo nooit meer? Dat kan toch niet. Juist die spanning maakt hem goed. De titel zegt niet letterlijk dat je nooit meer een date hoeft te hebben vanaf dag één. Hij suggereert dat er een weg is naar een punt waarop daten ophoudt een eindeloze activiteit te zijn. Dus: niet anti-daten, maar voorbij het daten. Dat past goed bij jouw tweestapsaanpak: eerst wel degelijk de arena in, ervaring opdoen, patronen leren zien, fouten maken, ontdekken wat werkt en wat niet — en daarna uitkomen bij iets duurzaams, waardoor dat eindeloze zoeken stopt.

Daar zit ook iets filosofisch in. “Nooit meer daten” klinkt eerst als een ontkenning, maar blijkt bij nadere beschouwing een belofte: niet van gemak, maar van afronding. Je zegt eigenlijk: daten is geen leefstijl, geen hobby, geen identiteit, maar een tijdelijke fase met een doel. Dat is precies waarom de titel meer lading heeft dan veel brave relatieboeken. Hij veronderstelt dat er ook zoiets bestaat als een verkeerd soort daten: eindeloos, doelloos, verslavend, bevestigingsgericht, marktvormig. En dat je daaruit kunt ontsnappen.

Vind je duurzame vrouw is op een andere manier sterk. Die titel is directer. Je weet meteen waar het boek over gaat. Er zit ook iets origineels in het woord duurzame: dat trekt het thema weg uit de oppervlakkige datinghoek en richting houdbaarheid, stabiliteit, lange termijn. Maar hij is ook iets verklarender, iets netter, iets meer “concept”. Nooit meer daten is compacter, brutaler, nieuwsgierigheid-opwekkender. Het heeft meer stopkracht.

Er kleven ook risico’s aan. Nooit meer daten kan door sommigen gelezen worden als:

• cynisch,
• anti-vrouw,
• anti-relatie,
• of als clickbait.

En inderdaad: het woord daten kan op sommige platforms of in catalogi associaties oproepen met zelfhulp, pickup, oppervlakkigheid of zelfs semi-sensationele inhoud. Dat hoeft geen ramp te zijn, want het trekt ook aandacht, maar het beïnvloedt wel de framing. De bestaande titel klinkt respectabeler en veiliger. De nieuwe titel klinkt scherper en commerciëler. (RR: die titel wordt dus botweg geweigerd bij kobo dus exit).

Mijn voorlopige oordeel zou zijn:

• Als je wilt dat mensen meteen begrijpen wat je bedoelt: Vind je duurzame vrouw is beter.
• Als je wilt dat mensen blijven hangen, nieuwsgierig worden en denken “hè, wat bedoelt hij?”:
  Nooit meer daten is sterker.
• Als je boek echt draait om jouw tweestapsmodel — eerst ervaring, dan selectie, dan afronding — dan heeft Nooit meer daten inhoudelijk verrassend veel recht van bestaan.

Kan het zijn dat in de vergelijking met mijn dating-strategie en (nooit meer) werken nu de nadruk vooral ligt op de tweestaps-aanpak (eerst door de zure appel daarna de echte keuze)? En dat het andere element van mijn dating-strategie, namelijk kiezen voor de top van de subtop, buiten beschouwing is gebleven? Want ook bij werk zal vermoedelijk gelden dat je kunt kiezen voor de meest gewilde banen die het beste betalen maar dat daar ook altijd stress bij komt kijken. Ook daar is het dan verstandiger op langere termijn te gaan voor de meest boeiende banen die ook goed betalen en minder stress met zich meebrengen en waar je je talenten kunt ontplooien, net buiten het zicht van de top?

Ja, dat klopt. In die eerdere vergelijking lag de nadruk vooral op jouw eerste principe: de weg via ervaring, teleurstelling en selectie naar iets duurzaams. Dus op de tweestapslogica. Je wijst terecht op het tweede, minstens zo belangrijke element: niet mikken op de absolute top, maar op de top van de subtop.

Dat maakt de vergelijking met werk eigenlijk pas echt interessant. Want dan gaat het niet alleen om: hoe kom je ergens? maar ook om: waar moet je eigenlijk willen uitkomen?

Bij daten betekent jouw idee ongeveer dit: de absolute top is vaak het meest begeerd, het meest zichtbaar, het meest bevochten, en dus ook het minst ontspannen, minst beschikbaar of minst duurzaam. De “marktwaarde” is hoog, maar juist daardoor nemen de spanning, concurrentie en onrust toe. De top van de subtop is dan vaak slimmer: nog steeds aantrekkelijk, gewild en waardevol, maar minder overbelast door aandacht, statusdruk en opportunisme.

Bij werk zie je iets soortgelijks. De absolute topbanen hebben vaak:

• de hoogste beloning,
• de meeste status,
• de meeste competitie,
• maar ook de meeste druk, politieke spelletjes, zelfverlies en uitruil.

De top van de subtop in werk zou dan zijn: banen of rollen die nog steeds goed betaald, inhoudelijk sterk en maatschappelijk interessant zijn, maar zonder de hysterische intensiteit van de echte top. Dus functies waarin je nog ruimte hebt voor autonomie, ontwikkeling, vakmanschap en leven buiten het werk. Dat is een veel rijkere vergelijking dan alleen “eerst rotbaantjes, dan droombaan”. Eigenlijk zeg je dan:

Niet alleen moet je door een leerfase heen, je moet ook leren dat de absolute top vaak niet de beste eindbestemming is.

Dat is een belangrijk inzicht. Veel mensen denken in beide domeinen nog vrij lineair:

• mooiste partner = beste partner,
• hoogste functie = beste baan,
• meeste status = meeste geluk.

Jouw model corrigeert dat. Het zegt: nee, de optimaal duurzame keuze ligt vaak net onder de zichtbare top. Daar zit de beste verhouding tussen kwaliteit en rust, tussen aantrekkelijkheid en beschikbaarheid, tussen beloning en leefbaarheid. Dat maakt jouw vergelijking met werk nog sterker, want ook daar bestaat een soort “winner’s curse”. Wie per se de absolute topbaan wil, krijgt vaak niet alleen de beloning maar ook de verborgen kosten:

• langere uren,
• hogere vervangbaarheid,
• meer politieke afhankelijkheid,
• grotere prestatiedruk,
• minder vrijheid,
• en vaak een identiteit die volledig aan werk wordt opgehangen.

De slimste keuze is dan niet de hoogste piek, maar de beste richel net onder de top. Hoog genoeg om interessant te zijn, laag genoeg om mens te blijven. Je kunt jouw model voor werk en daten dan ongeveer zo formuleren:

Dus ja: jouw eerdere intuïtie was nog maar half uitgewerkt. De echte parallel met werk is niet alleen de tweestapsaanpak, maar ook deze tweede les:

ervaring leert je niet alleen hoe je iets kunt krijgen, maar ook dat het vaak onverstandig is om het allerhoogste te willen.

Misschien is dat zelfs de diepere boodschap van Nooit meer daten: je moet niet alleen slim genoeg worden om “succes” te boeken op de datingmarkt, maar ook wijs genoeg om te begrijpen dat de absolute hoofdprijs vaak niet de beste prijs is. Dat geldt net zo goed voor werk. Niet de baan waar iedereen van droomt, maar de baan waar jij op langere termijn het beste tot je recht komt. Niet de hoogste top, maar de duurzaamste piek.

HIER ZIJN DE BOEKEN TE KOOP, DIGITAAL EN OP PAPIER

Hier de digitale (kindle-app nodig, epub versie zie onder) en harde kaft versie van leesversie:

https://www.amazon.nl/Vind-duurzame-vrouw-praktische-handleiding-ebook/dp/B0G4HT7H22/ref=sr_1_1?__mk_nl_NL=%C3%85M%C3%85%C5%BD%C3%95%C3%91&crid=3QAW1LUS77VD0&dib=eyJ2IjoiMSJ9._uZiJnncPsV50Ya2w9Df6tX_eoPBw8P0dRnsjkA3IDLGjHj071QN20LucGBJIEps.BLO-RlDRCUXiveQ64KVHYkbLMjfBhZhgjfXVFY6VGRs&dib_tag=se&keywords=rudy%27s+ruimte&qid=1775304821&sprefix=rudy%27s+ruimte%2Caps%2C148&sr=8-1

Hier het dikke werkboek, alleen op papier beschikbaar:

https://www.amazon.nl/Vind-duurzame-vrouw-werkboek-handleiding/dp/B0G4RPTBZX/ref=sr_1_1?__mk_nl_NL=%C3%85M%C3%85%C5%BD%C3%95%C3%91&crid=MZOPTFLO81YZ&dib=eyJ2IjoiMSJ9.PDA8iS_EBAcvxZoWYnzO5VvwbFCIqtBfAhoqpIEK5UmH27B3JkQMthK5iHN6d2C1JQsL6lub0VrWTWJeTViJnTMH-opIjMS4xX8EE8ENzQo.tynb1Ge6IoPo6-Uy9CwHDKqjjxcMlaMwcmb2neoBdPw&dib_tag=se&keywords=rudy+van+stratum&qid=1775304885&sprefix=rudy+van+stratum%2Cspecialty-aps%2C131&sr=8-1

Hier de digitale versie van (compactere) leesboek (epub voor alle ereaders geschikt). Laat je niet afleiden door de andere titel, de originele met de term ‘duurzame vrouw’ werd door de filters van bol/kobo geweigerd.

https://www.bol.com/nl/nl/p/notities-van-een-man-onderweg/9300000251637296/?cid=1775304951775-6027017092152&bltgh=70d3ce18-ac1a-49b5-bcf2-db845fb6e1e8.ProductList_Middle.0.ProductTitle