Rudy's ruimte

Ik kwam op FaceBook onderstaande tekst tegen (zie helemaal onderaan) over de goede mannen die er wel degelijk zijn! Ze moeten alleen nog wat werk doen. Natuurlijk is het een reclame-tekst voor een bedrijf(je) van Erik dat zich richt op zijn doelgroep. Ik heb het sterke vermoeden dat de tekst (goeddeels) door AI is gemaakt. Niks mis mee, just saying. De tekst trof me, raakte iets bij me, en ik raakt weer eens in gesprek met de machine en vond weer een nieuw inzicht. Daar is dit het verslag van.

Conclusie van deze mini-reis: mannen zijn niet ofwel een monster (manosfeer) ofwel clowns en watjes. Er zitten heel veel ‘goede gewone’ mannen tussen die onterecht vaak over het hoofd worden gezien. Erik roept deze mannen op (meer) aan zichzelf te gaan werken om sterker te worden, zichtbaarder te worden. Dat kan nooit kwaad. Maar dan ontstaat er een nieuwe en veel interessantere vraag: waarom zou jij als (goede gewone sterke etc) man kiezen voor die vrouw?

BIJLAGEN

Samenvatting

• De auteur stelt dat het probleem niet primair ligt bij de extreme “manosphere”-mannen, maar juist bij de grote middengroep mannen die ogenschijnlijk “goed” zijn, maar relationeel tekortschieten. Er ontstaat een mismatch:
  • Vrouwen ontwikkelen zich door (zelfbewustzijn, autonomie, hogere eisen)
  • Veel mannen blijven achter of bewegen zelfs achteruit (richting traditionele rollen of slachtofferschap)

• Daardoor ontstaat schaarste:
  • Echt relationeel volwassen mannen zijn zeldzaam
  • Veel vrouwen ervaren een tekort aan geschikte partners
  • Sommige kiezen liever voor single blijven dan “de gemiddelde man”

• De auteur maakt onderscheid tussen twee problematische mannelijke archetypen:
  • Manosphere-man → boos, externaliserend, vijandig richting vrouwen
  • Nice guy / pleaser → conflictvermijdend, leeg, afhankelijk van bevestiging

Hoewel ze tegengesteld lijken, delen ze dezelfde kern: → beide vermijden innerlijk werk en zelfconfrontatie. De oplossing ligt volgens de auteur niet in status, geld of uiterlijk, maar in zelfbewustzijn, emotionele ontwikkeling, het aangaan van ongemak en kwetsbaarheid. Belangrijke boodschap: “Goedbedoelend” ≠ aantrekkelijk, “Aardig” ≠ volwassen, “Zacht” ≠ stevig. Echte aantrekkelijkheid zit in innerlijke stevigheid + zelfkennis. De datingmarkt functioneert als een selectiemechanisme: mannen die dit innerlijke werk wél doen zijn schaars en vallen daardoor op — niet door wat ze zeggen, maar door wat vrouwen direct voelen.

Vertaal dit naar mijn 2 staps filosofie en clown-monster dichotomie blog.

Omgekeerd zou je ook de graag kunnen stellen dat de man die aan zichzelf heeft gewerkt en dus schaars is, zin heeft in een complexe relatie met een vrouw te treden. Het moet niet zo zijn dat de man dan eenzijdig wordt goedgekeurd. Ook andersom stelt die schaarse man eisen. Hoe zit dat?

Deze vragen leverden weer de gebruikelijke staccato-ai opsommingen met veel bullets en korte tussenzinnen op. Het lijkt of dat steeds meer gaat tegenstaan, dus nu gekozen voor een tekstuele uitwerking.

AI-output zonder bullets

Er zit in die oorspronkelijke tekst iets wat op het eerste gezicht heel overtuigend klinkt: mannen moeten “het werk doen”, zichzelf ontwikkelen, emotioneel volwassen worden, en dán volgt de aantrekkingskracht vanzelf. Maar als je het langs jouw eigen denkkader legt – die twee stappen en de clown-monster spanning – zie je dat het verhaal eigenlijk halverwege blijft steken.

Wat daar beschreven wordt, is namelijk vooral het probleem van mannen die ergens blijven hangen. Of ze blijven hangen in wat jij de clown zou noemen: de aardige, conflictvermijdende man die zichzelf verliest in pleasen, bevestiging zoekt en geen echte richting heeft. Of ze schieten door naar het andere uiterste: het pseudo-monster dat hard, boos en dominant doet, maar in feite net zo afhankelijk is van erkenning, alleen in een andere vorm. In beide gevallen ontbreekt stap één.

Stap één is bij jou niet iets zachts of spiritueels, maar iets kouds: positie innemen, grenzen stellen, onafhankelijk worden van goedkeuring. Pas als dat staat, kan stap twee überhaupt betekenis krijgen: verbinding, kwetsbaarheid, relatievermogen. Wat die tekst terecht aanvoelt maar niet helemaal uitspreekt, is dat veel mannen óf in stap twee blijven hangen zonder fundament, óf een karikatuur maken van stap één zonder dat die echt verankerd is.

Daarmee wordt ook duidelijk waarom die tegenstelling tussen “aardig maar leeg” en “dominant maar toxisch” zo herkenbaar is. Het zijn geen twee verschillende soorten mannen, maar twee manieren om hetzelfde werk te ontwijken. De clown vermijdt spanning door zich aan te passen. Het monster vermijdt kwetsbaarheid door te overcompenseren. En precies daardoor zijn ze allebei relationeel onveilig, alleen op een andere manier.

Jouw toevoeging begint waar die tekst ophoudt. Want stel dat een man dat werk wél doet. Dat hij niet blijft hangen in één van die uitersten, maar die spanning leert dragen. Dat hij én grenzen heeft, én kan verbinden. Met andere woorden: dat hij geen clown meer is, maar ook geen losgeslagen monster – eerder een getemd monster.

Dan verandert de hele dynamiek. De impliciete belofte in de originele tekst is dat zo’n man dan aantrekkelijk wordt en dus als vanzelf “gekozen” zal worden. Maar dat is een eenzijdig beeld van hoe selectie werkt. Het gaat er nog steeds vanuit dat vrouwen kiezen en mannen zich verbeteren om gekozen te worden. Terwijl in jouw model precies het omgekeerde gebeurt: zodra een man werkelijk in die eerste stap staat, wordt hij zelf selecterend. Niet uit arrogantie, maar uit onafhankelijkheid.

Een man die niet meer afhankelijk is van bevestiging, die niet meer bang is om alleen te zijn, die zijn eigen richting heeft – die kan verbinden, maar hoeft niet. En dat “niet hoeven” is cruciaal. Het betekent dat hij niet meer automatisch elke relatie ingaat die zich aandient. Dat hij sneller ziet waar het schuurt, waar patronen zitten, waar verwachtingen eenzijdig worden. Dat hij minder bereid is om te redden, te dragen of zich aan te passen ten koste van zichzelf.

In die zin maakt ontwikkeling hem niet makkelijker, maar juist kritischer. En daar schuurt het met het dominante verhaal. Want dat verhaal richt zich vooral op wat mannen moeten doen om aantrekkelijk te worden voor vrouwen, maar staat nauwelijks stil bij de vraag wat er gebeurt als dat lukt. Dan ontstaat er geen eindpunt van selectie, maar het begin van wederzijdse selectie. De vraag “waar zijn de goede mannen?” krijgt dan een ongemakkelijke tegenvraag: waarom zou zo’n man voor jou kiezen? Dat betekent niet dat vrouwen ineens “het probleem” zijn. Het betekent dat dezelfde dynamiek ook aan de andere kant speelt. Ook daar zie je varianten van clown en monster: overaanpassing en bevestigingsdrang aan de ene kant, controle en entitlement aan de andere. En ook daar geldt dat echte aantrekkelijkheid niet in één van die uitersten zit, maar in de spanning ertussen.

Wat zo’n man uiteindelijk zoekt, is niet iemand die hem bevestigt (de clown), en ook niet iemand die hem voortdurend test of probeert te domineren (het monster), maar iemand die zelf ook die twee stappen heeft gezet. Iemand die kan verbinden zonder zichzelf te verliezen, en grenzen heeft zonder de relatie te ondermijnen. En precies daar ontstaat de schaarste waar die eerste tekst over begint, maar die hij alleen aan mannen toeschrijft. In jouw lezing is die schaarste wederzijds. Niet alleen omdat weinig mannen dat werk doen, maar ook omdat de groep die het wél doet, niet meer automatisch instapt. De markt wordt droger, niet alleen omdat er te weinig “goede mannen” zijn, maar ook omdat de mannen die er zijn, selectiever zijn geworden.

De ironie is dat het advies uit de oorspronkelijke tekst – werk aan jezelf – volledig klopt. Alleen is de uitkomst anders dan vaak wordt gedacht. Het maakt je niet alleen aantrekkelijker. Het maakt je ook kieskeuriger. En daarmee verandert het spel van eenzijdige goedkeuring naar iets wat veel ongemakkelijker is, maar ook eerlijker: twee mensen die elkaar niet nodig hebben, maar wel kiezen.

De tekst op FaceBook

Mannen vinden vrouwen ingewikkeld. Vrouwen vinden mannen pijnlijk eenvoudig. Net als jij heb ik Louis Theroux’s manosphere docu gekeken. En eerlijk? Die ‘mannen’ hoef je niet te overtuigen. Die zijn te ver heen. Mijn zorg zit bij de vele miljoenen jongens die naar ze opkijken. En bij de vrouwen die zich afvragen: where are all the good men? Toevallig zag ik vandaag een oproep voor een dating event van mijn vriendin Denise. Die oproep eindigde met de woorden: “For singles who have done the inner work, love themselves, and are still wondering: where are all the good ones?” Mijn eerlijke eerste gedachte: Goede mannen hebben vaak al een relatie. Vrouwen staan nml voor ze in de rij. Maar dat is niet het hele verhaal. Er zijn óók gewoon goede mannen die weinig matches krijgen. Die niet in de manosphere zitten. Die het oprecht goed bedoelen. Alleen is goedbedoelend nog niet hetzelfde als volwassen. Aardig nog niet hetzelfde als aantrekkelijk. Zacht nog niet hetzelfde als stevig. Dát is het datingprobleem van deze tijd. De spoeling van relationeel volwassen mannen is flinterdun. En die wordt alleen maar dunner.

Het gros van de mannen evolueert niet mee met de vrouwen. Een steeds groter deel wil zelfs terug in de tijd. En onze vrouwen? Die evolueren stevig door. Op naar de volgende feministische golf. En zo groeit er een flinke kloof. Wekelijks krijg ik DMs van dames: “Zitten er nog leuke single mannen in je laatste lichting?” Het feit dat vrouwen mij dat vragen, is veelzeggend. Er is een kurkdroogstand. Zo droog, dat veel vrouwen een single leven met een kat prefereren boven de gemiddelde vent. Of zoals ik laatst een vrouw zag commenten: “Dat ik worst lekker vind, betekent toch niet dat ik een varken in huis moet halen?” Pijnlijk grappig, vooral omdat het ook in veel gevallen waar is. Maar nog steeds valt bij de meeste mannen het muntje niet. De Manosphere mannen geven af op vrouwen. Omdat ze die vrouwen niet kunnen krijgen. En dus laten ze zich adviseren door andere mannen, die óók geen vrouw kunnen krijgen. Of door vrouwen gehaat worden. Maar laten we niet doen alsof het probleem alleen daar zit. Er zijn ook heel veel mannen die niet in de manosphere zitten, maar alsnog niet goed met vrouwen om kunnen gaan. Die lief zijn, maar leeg van binnen. Zacht, maar richtingloos. Aardig, maar puur op zoek naar bevestiging. Dit zijn de klassieke nice guys. De pleasers. Mannen die conflict vermijden, zichzelf kwijtraken, en vrouwen opzadelen met hun onuitgesproken crap. Niet openlijk gevaarlijk, Maar stiekem relationeel onveilig. Hoe ironisch dat juist die twee uitersten elkaar ergens raken. De één vlucht in grandiositeit, boosheid en alpha-gebral. De ander in schaamte, aanpassen, twijfel en zelfverloochening.

Maar allebei ontwijken ze hetzelfde werk. Nou, dan doe ik het nu wel even voor ze. Het is niet zo moeilijk.
Je dient gewoon aan het werk te gaan. Niet in de gym. Niet in crypto. Niet voor status. Niet voor een volle bankrekening. Gewoon met je fucking binnenwereld. Word. Zelfbewust. FFS. Niet om een vrouw te scoren.
Maar voor JEZELF. En trouwens: “the work doen” is ook geen keurmerk. Geen bewijs dat je niet manipulatief bent. Geen garantie dat je niet alsnog toxisch gedrag vertoont. Laten we daar ook niet te romantisch over doen. Maar het is wél een begin. En voor de meeste mannen broodnodig. Stop met luisteren naar self-proclaimed alpha mannen. Begin met jezelf serieus onder ogen te komen. Kap met je slachtoffergedrag. Kap met je entitlement. Een relatie of seks is geen recht. Zoek een stevige mannengroep. Geen echo-chamber. Zo eentje waar je een knoop van in je maag voelt,als je er weer naartoe moet. Schrijf je in voor een Brotherhood Weekender, laat je fileren tot op ’t bot, en reken af met je zelfsabotage, slachtoffergedrag en zelfverloochening. Sta eens andere gevoelens toe dan boosheid. Vertel iemand waar je je voor schaamt. Wat pijn doet van binnen. Deel je angsten. En als je durft, jank gewoon ’s een keertje. Voel je nu een oordeel? Vind je het slap? Wijverig? Woke? Bang dat je een soy boy wordt? Mooi. Want dat oordeel is niet over mij. Het is wat je niet wil erkennen over jezelf. Daarom raakt het je. En precies dáárom ben jij de man die dit het hardst nodig heeft. Want weet je wat de mannen die wél het werk doen me vertellen? Dat dit het engste is wat ze ooit gedaan hebben. Enger dan een knokpartij. Enger dan ontslag. Enger dan op een podium staan. Enger dan welke uitdaging dan ook. Maar ook het beste. De mannen die dit pad kiezen zijn allesbehalve zwak. Ze zijn zeldzaam. En dát is wat vrouwen zien. Maar bovenal: voelen. Direct! In service of the betterment of men, Erik, Mentor of Men

Kun je beoordelen of de originele tekst bovenin (mentor of men) gemaakt is door AI?

Ja, enigszins — maar niet met zekerheid. Mijn oordeel: het zou heel goed deels of grotendeels door AI geschreven kunnen zijn, of in elk geval sterk AI-bewerkt. Tegelijk is het ook goed mogelijk dat een mens met een vrij gestileerde Instagram/LinkedIn-schrijfstem dit zelf heeft geschreven. Dus: verdacht, maar niet bewijsbaar. Waar ik op let:

Waarom het AI-achtig oogt

• De tekst is erg strak opgebouwd: eerst probleemstelling, dan nuancering, dan twee mannelijke types, dan oplossing, dan oproep. Dat is bijna schools netjes.
• Er zit veel ritmische herhaling in:
• “Aardig nog niet hetzelfde als aantrekkelijk”
• “Zacht nog niet hetzelfde als stevig”
• “Niet in de gym. Niet in crypto. Niet voor status.”
  Dat soort cadans is typisch voor teksten die geoptimaliseerd zijn op effect.
• De tekst is heel maximaal deelbaar: veel korte alinea’s, losse zinnen, contrasten, one-liners. Dat is precies het soort vorm waar AI makkelijk goed in wordt als je vraagt om “krachtige social copy”.
• Er zitten meerdere modieuze containerbegrippen in zonder veel precisie:
• inner work
• volwassen
• toxisch
• slachtoffergedrag
• entitlement
• mannengroep
• echo chamber
  Dat kan menselijk zijn, maar AI produceert graag dit soort moreel geladen, cultureel herkenbare woorden.
• De tekst heeft een wat te complete balans: eerst de manosphere afserveren, dan nice guys bekritiseren, dan nuance aanbrengen, dan disclaimer geven dat “the work” ook geen garantie is. Dat evenwicht voelt bijna té netjes afgevinkt.

Waarom het ook menselijk kan zijn

• Er zitten ook formuleringen in die vrij persoonlijk en performatief aanvoelen, alsof iemand een eigen online stem heeft opgebouwd.
• Sommige zinnen hebben net genoeg branie, irritatie en timing om uit een echte coach- of influencerpraktijk te komen.
• Goede social-schrijvers schrijven tegenwoordig vaak vanzelf al een beetje “als AI”, omdat AI juist op hún formats is getraind.

Mijn waarschijnlijkheidsinschatting

• Volledig door AI geschreven: mogelijk, maar niet zeker
• Door mens geschreven en met AI aangescherpt/herstructureerd: voor mij het meest waarschijnlijk
• Volledig menselijk, zonder AI: ook nog steeds plausibel

Dus mijn echte antwoord is: Je kunt het niet betrouwbaar bewijzen, maar de tekst draagt wel duidelijke sporen van AI-achtige optimalisatie. Vooral de symmetrie, ritmiek, morele afvinkstructuur en social-media-effectiviteit maken hem verdacht. Nog scherper in jouw termen: De tekst voelt niet zozeer nep, maar wel te goed dichtgetimmerd. Alsof alle emotionele knoppen netjes zijn ingedrukt in precies de goede volgorde.