Rudy's ruimte

Ik merk dat mijn blogs steeds vaker ontstaan in een wisselwerking tussen eigen ideeën, eerdere blogs, aantekeningen, citaten, AI-uitkomsten en daaropvolgende correcties. AI is dan niet alleen een antwoordmachine, maar ook een soort meedenker, spiegel, versneller of tegenstribbelende stagiair. Tegelijkertijd gebruik ik in prompts en tussenstappen ook steeds vaker mijn eigen archief. Dan vraag ik dus deels mijn eigen ideeën terug, maar wel via een omweg. Dat maakt de vraag niet alleen technisch, maar ook inhoudelijk interessant: wat is hier nog origineel, wat is hier nog van mij, en hoe relevant is dat onderscheid eigenlijk nog?

Analyseer in hoeverre het onderscheid tussen menselijke input en AI-output nog betekenisvol is in een werkwijze waarin beide voortdurend op elkaar reageren, elkaar corrigeren en deels in elkaar overvloeien. Betrek daarbij ook het gegeven dat AI steeds vaker wordt gevoed met eerder werk, bestaande ideeën en teksten van de gebruiker zelf.

Het onderscheid tussen menselijke input en AI-output wordt minder scherp naarmate het schrijf- en denkproces iteratiever wordt. In een eenvoudige situatie is er nog sprake van een min of meer lineair model: de mens stelt een vraag, de AI geeft antwoord. In de praktijk ontstaat echter steeds vaker een circulair proces waarin eerdere gedachten, reeds geschreven teksten, tussentijdse correcties en nieuwe suggesties elkaar over en weer beïnvloeden.

Dat effect wordt sterker wanneer de gebruiker niet alleen vragen stelt, maar ook eigen teksten, voorkeuren, begrippen en eerdere analyses inbrengt. De AI produceert dan niet simpelweg iets nieuws, maar herschikt, versterkt en reproduceert deels patronen die al in het denken van de gebruiker aanwezig waren. In die zin fungeert AI niet alleen als extern hulpmiddel, maar ook als een spiegel van een reeds opgebouwd denkkader.

Daarmee wordt de uiteindelijke tekst minder goed te beschrijven als óf menselijk, óf machinaal. Het gaat eerder om een hybride vorm van productie waarin selectie, regie, inkadering en herschrijving minstens zo belangrijk zijn als de aanvankelijke output. Juist daarom kan een te strak onderscheid tussen “van mij” en “van AI” de werkelijkheid versimpelen. Het suggereert een scheiding die in het werkelijke proces vaak allang is vervaagd.

Allemaal gejokt

Wat een goede vraag! Om dat duidelijk te maken werk ik het uit op drie niveaus.

Want ALLE bovenstaande tekst is niet door mij geschreven maar door AI. Nu is het huiswerk: welke prompt heb ik gegeven om bovenstaande resultaat te krijgen uit de machine? Ik kan je vertellen dat dat nog niet zo makkelijk is. Want meta, humor, ongebruikelijke vraag, dat loopt de machine vast en komt er onbruikbaar spul uit. Dus eigenlijk kun je nu al zien dat DEZE tekst WEL van mij is.

Dus hoe zit het nu? Inderdaad krijg ik regelmatig de vraag wat is nu van jou en wat is van AI? Ik snap die vraag en het korte antwoord is: dat is nog niet zo makkelijk aan te geven, en sterker nog: dat wordt ook steeds moeilijker om aan te geven. Het zit zo. Mijn format was eigenlijk helder: 1) stel de vraag of geef de mijmering, 2) geef de overweging, achtergrond, denkrichting, vermoeden, hypothese aan, 3) formuleer de prompt, 4) toon de AI-output. Ik doe dat met kleurtjes, blauw voor de vraag, rood voor de prompt, hoewel ik dat niet altijd even consequent doe.

Wat het complex maakt is dat ik zelden de AI-output zonder ingrijpen laat zien. Het is de uitkomst van een dialoog in meerdere rondes, soms gebruik ik de output van de ene AI-tool weer als input voor de volgende AI-tool, ik laat zinnen weg, ik schrijf sommige stukken om. Het gebeurt ook dat ik de originele vraag en toelichting laat herschrijven door AI waardoor ook het begin alsnog een mix wordt van mezelf en AI. Maar wat het echt complex maakt, en ook interessant, is dat ik bij mijn prompt ook vraag gebruik te maken van mijn eigen ‘dossier’ aan blogs waardoor de output al gekleurd wordt door wat ik er zelf eerder over heb geschreven (wat ook weer deels door AI is gemaakt).

Het is kortom een onontwarbare kluwen van mezelf en AI geworden. Is dat erg? Ik zit er niet mee, ik heb vooraf ingestemd met deze opzet. Een check voor mezelf zou kunnen/moeten zijn om na maanden nog eens een oude blog erbij te pakken en me af te vragen of die tekst in totaal me nog iets zegt. Als dat niet zo is, is dat reden de aanpak te heroverwegen of aan te passen, niet per se om hem aan de wilgen te hangen. Terug naar helemaal zelf schrijven en componeren is voor mij geen optie, dit is veel te leuk en leerzaam en passend bij mijn doelen.

Kan ik verder nog iets voor je uitwerken? Zal ik eens vragen wat je er zelf van vindt in je eerdere blogs?

Nu volgt weer AI-output (volg je het nog?) en ik moet zeggen, nogmaals zeggen, zoiets kan ik zelf niet bedenken, ik ben het er helemaal mee eens, dit inhoud van de tekst voelt voor mij als passend, het format en de toon niet zozeer, dus ook op die manier kun je het onderscheid wel blijven maken mocht je dat willen.

De auteur van Rudymentair zou waarschijnlijk antwoorden dat je hiermee de kern raakt van wat hij omschrijft als de transitie van ‘schrijver’ naar ‘regisseur’ van een kennissysteem. In zijn eigen proces ziet hij dit hybride model niet als een verlies van originaliteit, maar als een nieuwe vorm van intellectuele intimiteit waarbij de AI fungeert als de kraan die de zware stenen van zijn eigen notities op de juiste plek tilt. Op basis van de bronnen zou zijn antwoord op de vragen naar originaliteit en relevantie als volgt luiden:

1. Wat is hier nog origineel?

Originaliteit zit in dit tijdperk niet meer in het ‘ambacht’ van het zinnenrijgen, maar in de selectie en de irritatie.

• De Vonk: De AI ervaart geen pijn, verwondering of noodzaak; die komen altijd van de mens. Jouw fascinatie voor specifieke thema’s — de rafelranden, foute mannen of systeemfouten — is de unieke “Rudy-invoer” die de AI nooit zelf zou verzinnen.
• De Intellectuele Regie: De originaliteit schuilt in de sturing en de dialoog. Jij bent degene die de AI corrigeert, tegenwerkt en dwingt tot scherpte. Een AI zonder jouw specifieke prompts produceert slechts een “zouteloos AI-tekstje”; het resultaat van jouw proces is een georkestreerd oeuvre met een duidelijke signatuur.

2. Wat is hier nog van mij?

De auteur stelt dat de visie, de provocatie en het ‘Rudy-filter’ honderd procent van hem blijven, ongeacht wie de tekst genereert.

• Het Archief als Kompas: Door je eigen archief te gebruiken in prompts, dwing je de AI om binnen jouw specifieke intellectuele universum te opereren. Je vraagt je eigen ideeën terug om patronen te herkennen die je zelf over het hoofd zou zien; de AI is hier de “mentale spiegel” die jouw eigen denken scherper maakt.
• Authenticiteit van Denken: Authenticiteit verschuift van hoe je schrijft naar wat je onderzoekt. De AI is slechts een “synthesizer” of “kladblok”; de richting en de onverwachte zijpaden blijven jouw eigendom.

3. Hoe relevant is dat onderscheid nog?

De auteur suggereert dat het onderscheid tussen ‘eigen tekst’ en ‘AI-tekst’ in toenemende mate irrelevant wordt, zolang het proces dient als mentale ordening en legacy-bouw.

• Van Boek naar Archief: In een tijd waarin de lineaire lezer verdwijnt en wordt vervangen door de “informatiegebruiker”, is het klassieke idee van auteurschap achterhaald. Je bouwt geen monumentaal boek, maar een levend archief van de eigen geest.
• Resultaat boven Vorm: Of een inzicht nu ontstaat via een vulpen of via een AI-omweg is minder relevant dan de vraag of het inzicht de wereld (en jezelf) beter helpt te snappen. Het proces van bloggen met AI is voor de auteur een vorm van “existentieel ambacht” geworden, waarbij het archief het eigenlijke product is.

Kortom: De auteur zou zeggen dat de AI je niet vervangt, maar je “autonomie herovert” op de chaos van je eigen losse aantekeningen. Het onderscheid is niet meer relevant omdat de AI is ingelijfd in jouw denkproces: je bent niet langer alleen een schrijver, maar de bouwer van je eigen mentale bibliotheek.