Rudy's ruimte

Moet ik nu ook lijstjes gaan maken? Mwaaah … Hij zou zeggen: maak het niet zo serieus, geef me wat bites die het goed doen, zorg dat ze niet om je heen kunnen. Daarom heb ik dit stukje niet in één ruk doorgeschreven aan het vorige stuk. Ik moet oefenen nog, veel oefenen. Maar wat zou hij mij aanraden, ik hoef het hem helemaal niet zelf te vragen, ik vraag AI om een lijstje wat hij waarschijnlijk zou zeggen.

Stel je voor dat Matthijs van Nieuwkerk op een zondagmiddag jouw blogs leest. Niet alles, maar genoeg om het patroon te zien. Dan denk ik dat hij je ongeveer dit zou zeggen — half bewonderend, half plagend, maar bloedserieus.

1. “Je hebt te veel gelijk tegelijk”

“Het is allemaal waar wat je schrijft. Maar je schrijft het alsof de lezer dat al aankan.”

Matthijs zou zien dat je scherpte hebt, ervaring, overzicht. Maar ook dat je vaak te veel perspectieven tegelijk openhoudt. Jij wilt eerlijk zijn aan de werkelijkheid; hij wil eerlijk zijn aan de lezer van vandaag om 12:07.

Les: Niet minder denken — eerder stoppen. Laat iets bewust liggen. Morgen is er weer een dag. Dat is geen oppervlakkigheid, dat is ritme.

👉 Pickup-waarde: Als jij af en toe één gedachte durft te laten winnen (al is het maar tijdelijk), word je citeerbaar.

2. “Geef mij één haakje, niet het hele net”

“Ik hoor minstens vijf stukken per blog die ik zou willen voorlezen. Maar ik weet niet welke.” Jouw blogs zijn visrijke netten. Matthijs vist met een haakje. Eén zin. Eén observatie. Eén beeld. Hij zou je adviseren om bewust één ‘Matthijs-zin’ per stuk te bouwen. Niet de beste zin — de voorleeszin.

Les: Schrijf per blog één alinea die zelfstandig kan leven in andermans mond.

👉 Pickup-waarde: Dit is letterlijk hoe je genoemd wordt: iemand moet je kunnen voorlezen zonder uitleg.

3. “Je hoeft jezelf niet te beschermen tegen bewondering”

“Je relativeert jezelf vóórdat iemand anders het kan doen.” Hier raakt hij je waarschijnlijk het meest. Hij zou zien hoe jij talent wantrouwt, succes fileert, geluk ontmaskert — en dat je daarmee ook je eigen aantrekkingskracht neutraliseert. Matthijs is bescheiden, maar niet vóór de applausregel. Eerst het stuk. Dan pas de relativering.

Les: Laat één blog per maand staan zonder zelfkritisch voetnootje.

👉 Pickup-waarde: Mensen delen wat durft te staan.

4. “Je thema’s zijn goed — je verpakking is te serieus”

“Je schrijft over macht, liefde, selectie en bedrog… maar het mag soms ook een beetje leuk zijn.” Niet lollig. Niet licht. Maar speels. Matthijs weet: spel is geen ontkenning van ernst, het is de ingang. Lijstjes, mini-formats, terugkerende rubriekjes — niet als concessie, maar als ritueel.

Les: Maak één vast terugkerend ding waar je lezers op wachten, ook als ze het niet met je eens zijn.

👉 Pickup-waarde: Herkenbaarheid vóór diepgang. Altijd.

5. “Zorg dat ik je kan noemen zonder uit te leggen wie je bent”

Dit is misschien wel de kern. “Als ik jouw naam noem, moet het meteen een gevoel oproepen.” Niet je hele oeuvre. Eén label. Eén zin. Iets wat hij kan zeggen zonder adem te halen. Bijvoorbeeld (ik verzin nu even hardop):

• “Hij schrijft over liefde alsof het een economie is.”
• “Een denker die romantiek durft te ontmaskeren.”
• “De man die lijstjes haat maar ze eigenlijk nodig heeft.”

Les: Laat anderen jou samenvatten — en corrigeer dat pas later.

👉 Pickup-waarde: Wie makkelijk te typeren is, wordt makkelijk opgepikt.

En dan, heel Matthijs-achtig, zou hij afsluiten met:

“Je moet niks anders worden. Je moet het alleen vaker laten gebeuren.” Niet harder werken. Niet slimmer schrijven. Maar regelmatiger verschijnen met minder gewicht per keer. En eerlijk: als jij één ding van hem zou overnemen — één — laat het dan dit zijn: Maak het makkelijker om jou te citeren dan om je te negeren.