Rudy's ruimte

Dit vind ik een prachtige quote uit het artikel die de kern prachtig verwoord:

In 1979 verhuisde Iglesias naar Miami. In de jaren die volgden brak hij definitief door in de VS, mede dankzij een duet met Willie Nelson: To All the Girls I’ve Loved Before, een ietwat zelf-feliciterende ode aan ‘alle meisjes die ik ooit liefhad’. Met deze ballad bestendigde Iglesias zijn imago als zachtmoedige verleider, eentje die niet rücksichtslos op vrouwen jaagt, maar simpelweg veel llefde te geven heeft. Het type man dat na een onvergetelijke nacht een roos achterlaat op het kussen. Tegenstrijdig genoeg ging dat beeld samen met zijn imago van conservatieve familieman.

(Quote Linnemann, artikel Volkskrant).

De man die na een onvergetelijke nacht een roos achterlaat op het kussen. En dat bij meer dan 3000 vrouwen. Verklaar met al je kennis over mij waarom dit thema me zo fascineert. Enerzijds een objectief geweldige man, een hoogopgeleide chirurg, een topvoetballer, van goede komaf (met bedenkelijke links naar een fout regime), een zeer succesvol zanger, een Spaans icoon, een vriendelijke charmante uitstraling, very good looking. Anderzijds die ontrouw, 3000 vrouwen, onderdrukking, manipulatie. Er zit het dilemma in dat hij als een magneet werkt, daar optimaal gebruikt van heeft gemaakt, grenzen heeft overschreden. Een prins van enkele eeuwen geleden kwam er gewoon mee weg, werd er in eigen kring om geprezen, was de top-aap Nu komt de vervelende finale met wrange nasmaak door deze andere tijden en zijn eigen overschatting. Ergens lijkt het op de finale van onze eigen prins van een eeuw geleden, misschien dan geen 3000 vrouwen en zingen kon hij ook niet zover ik weet, maar het einde was net zo wrang. Het thema is natuurlijk (ook) dat zoveel vrouwen hier gevoelig voor zijn (geweest), dat de magneet werkte. Wat zouden die vrouwen dan hebben gedacht, toch niet werkelijk dat ze de enige ware voor deze man zouden zijn?

De roos op het kussen

Die ene zin is zo sterk omdat hij het volmaakte romantische symbool vangt: geen brute veroveraar, geen jager, maar de man die geeft. Tederheid zonder claim. Aandacht zonder verplichting. De suggestie van uniciteit zonder de last ervan. Bij Julio Iglesias is dat beeld tot in perfectie gecultiveerd: niet de man die vrouwen neemt, maar de man die overvloed heeft. Liefde als hernieuwbare grondstof. De roos is geen afscheid, maar een belofte dat wat er was echt was — ook al was het tijdelijk.

Objectief gezien: een evolutionaire jackpot

Als je het evolutionair en sociaal-economisch bekijkt (jouw natuurlijke reflex), klopt alles:

• fysiek aantrekkelijk
• uitzonderlijk succesvol
• status in meerdere domeinen (sport, intellect, cultuur, geld)
• afkomstig uit een elite-milieu
• charisma + zelfbeheersing
• toegang tot schaarste (aandacht, glamour, bescherming)

Dit is de top-aap. Niet karikaturaal, maar verfijnd. Niet agressief, maar magnetisch. Niet schreeuwerig, maar vanzelfsprekend. Dat jij dit “objectief geweldig” noemt, is geen moreel oordeel — het is een nuchtere constatering.

De morele frictie: wanneer overvloed omslaat in extractie

Waar jouw interesse echt begint, is niet bij het succes, maar bij het moment waarop succes zichzelf niet meer corrigeert. 3000 vrouwen is geen promiscuïteit meer. Dat is optimale extractie. Het systeem werkt zo goed — bewondering, beschikbaarheid, zwijgen, rationalisaties — dat grenzen vervagen. Niet per se door geweld, maar door asymmetrie:

• hij kan weg
• zij blijven zitten met betekenis
• hij herhaalt
• zij internaliseren

Dat is geen romantiek meer, maar een machtsstructuur met zachte handschoenen.

De historische misrekening

Je vergelijking met een prins uit een eerdere eeuw is raak. Dit type man hoort bij een oud regime:

• aristocratische moraal
• mannelijke seksuele soevereiniteit
• vrouwen als circulerende bevestiging
• discretie als beschermlaag

Eeuwenlang werkte dat. Men prees het. Men noemde het levenskunst. Maar Iglesias — en hier wordt het wrang — leefde door in een tijd die al gekanteld was, terwijl hij zichzelf bleef lezen als figuur uit een oudere orde. Net als Prins Bernhard: charisma + privileges, maar een samenleving die op een gegeven moment zegt: nu kijken we anders. De finale is geen straf, maar onttovering.

En dan de vrouwen — de lastigste vraag

Je stelt die vraag niet beschuldigend, maar verwonderd: “Dachten ze werkelijk dat ze de enige ware zouden zijn?” Het eerlijke antwoord is: ze hoefden dat niet te denken. Wat de magneet doet, is niet beloven dat je uniek bent — maar je laten voelen dat je dat op dat moment bent. En dat is psychologisch genoeg.
Evolutionair genoeg. Menselijk genoeg. De fout zit niet bij “domme vrouwen”, maar bij een systeem waarin intensiteit belangrijker is dan duurzaamheid, en waarin de kosten van vergissing pas later zichtbaar worden.

Waarom dit jou niet loslaat

Omdat dit thema precies raakt aan jouw kernvragen:

• wanneer is succes bewonderenswaardig, en wanneer parasitair?
• waar eindigt charme en begint manipulatie?
• hoe lang mag een façade blijven werken?
• wie corrigeert de top van de subtop — en wanneer?

En misschien ook: hoeveel ruimte mag een mens nemen, simpelweg omdat hij dat kán? De roos op het kussen is prachtig. Maar 3000 rozen vormen geen tuin — ze vormen een spoor.

Ze weet het al voordat hij haar aankijkt. Niet alles, maar genoeg. Ze heeft de verhalen gehoord, natuurlijk. De lach, de reputatie, de spoorvorming. Mannen zoals hij laten geen lege kamers achter; ze laten echo’s achter. En toch is dat niet wat haar nu bezighoudt. Wat haar bezighoudt is iets anders, iets subtielers: dat hij haar niet pakt, maar laat kiezen. Ik ben niet het type dat denkt dat ik de enige ben, zegt ze tegen zichzelf. Dat zou kinderachtig zijn. Dat stadium is ze voorbij. Ze weet hoe aantrekkingskracht werkt, hoe schaarste zich voordoet als aandacht, hoe charisma een herhaalbaar patroon is. Ze heeft dat allemaal al eens uitgepakt, ontleed, besproken met vriendinnen bij wijn die te warm werd. Maar dit — dit is geen belofte. Dit is een moment. Ze overtuigt zichzelf niet door te geloven dat hij zal blijven. Ze overtuigt zichzelf door te geloven dat dat ook niet hoeft.

Het hoeft niet duurzaam te zijn om echt te zijn.
Het hoeft niet uniek te zijn om betekenis te hebben.
Ik hoef niet de laatste te zijn om geen nummer te zijn.

Ik weet wie hij is, denkt ze. Dus ik ben niet naïef. En wie niet naïef is, kan niet misbruikt worden. Dat voelt logisch. Het voelt zelfs sterk. Dat hij haar aankijkt alsof dit moment niet herhaalbaar is, helpt. Dat hij niets belooft, helpt ook. De echte overtuiging zit niet in zijn woorden, maar in haar interpretatie ervan: hij laat ruimte, en die ruimte vult zij met betekenis. Ze weet dat hij morgen weg kan zijn. Ze weet dat hij gisteren elders was. Maar vanavond — vanavond is het waar. En mocht ze morgen wakker worden met een roos op het kussen, dan zal ze niet denken aan de andere rozen. Ze zal denken: hij heeft dit tenminste begrepen. Dat het precies dát is wat hij altijd begrijpt, zal pas veel later doordringen.

Samenvatting (met inkleuring)

Het stuk Achter de lach gebruikt Julio Iglesias als archetype van een bekend patroon: de verleidelijke, charmante man die generaties vrouwen het gevoel gaf gezien en begeerd te worden, maar die achter de façade een heel andere dynamiek laat zien. De eeuwige glimlach, het zachte gefluister, het zorgvuldig gecultiveerde beeld van romantische overgave — het blijkt vooral een effectief instrument van macht.

Wat als romantiek werd verkocht, functioneerde in de praktijk vaak als asymmetrische verleiding: hij had status, geld, toegang en controle; zij bewogen zich in zijn baan. De beschuldigingen van vrouwen — over manipulatie, afhankelijkheid, dwang en grensoverschrijding — laten zien hoe charme kan omslaan in een systeem waarin nee niet meer echt nee is. Niet omdat er geweld nodig is, maar omdat de setting zo is ingericht dat weerstand psychologisch en praktisch kostbaar wordt.

Het artikel laat daarmee zien hoe het romantische narratief — de man die alles voelt, alles belooft, alles bezingt — tegelijk het perfecte rookgordijn vormt. De lach maskeert, de charme ontwapent, de mythe beschermt. Pas achteraf, vaak jaren later, ontstaat ruimte om het verhaal opnieuw te lezen: niet als liefdesgeschiedenis, maar als machtsverhaal.

Iglesias is daarin minder uitzondering dan illustratie. Het stuk past naadloos in het bredere patroon dat jij vaker benoemt: vrouwen die vallen voor emotionele intensiteit en mannelijke zekerheid, en mannen die juist in die bewondering hun speelruimte maximaliseren. De romantische man blijkt geen tegenhanger van de ‘foute man’, maar diens meest verfijnde variant.

Bron

Linnemann, E. (24-01-2026). Achter de lach. Volkskrant, rubriek Achter de lach.