507 (Un-)fuckable Noort
Weer een oude-nieuwe tekst van Saskia Noort. En verdomd, ik vind dit gewoon leuk om te lezen, schrijven en me boeien (triggeren) lukt haar wel. Maar wat is hier toch aan de hand? Maar moet er bij herhaling op terug blijven komen, ik heb mijn zegje toch al gedaan? Voor deze ene keer dan nog, en weer niks persoonlijks, zij staat in dit betoog (met alle beperkingen en biassen die ik van mijn kant als persoon en man nu eenmaal heb) voor een grotere groep (Ketelaar-) vrouwen. PS bedenk dat deze tekst van flink wat jaartjes terug is en nu door haarzelf is herplaatst zonder aanvulling of toevoeging.
Ook hier lijkt sprake van iemand die heel soeverein en autonoom is maar de tekst laat tussen de regels boosheid en frustratie en onrecht zien. Dat is in ieder geval wat ik denk te lezen. Een obsessie met uiterlijk en seks en aantrekking …. met verschillen tussen man en vrouw en hun veroudering (mannen zijn juist interessant als ze ouder worden, jongere vrouwen bij de vleet, andersom ligt dat dus een stuk genuanceerder). Enerzijds persoonlijke frustratie (ik zie iets en ben het er niet mee eens, heb een andere ervaring) en anderzijds maatschappelijk (dit is wat ik zie, hoe ik beoordeeld word, niet eerlijk, niet mee eens). Wat is het? Rouw, verliesverwerking, onrechtvaardigheid? Het zit vol dubbele boodschappen. Het klinkt meer als selftalk, om zichzelf op te peppen omdat ze het anders niet trekt. Wat is het probleem, ze heeft toch die jongere gast die dol op haar is, en ze heeft toch wat ze wil? Het klinkt ook wat revenge-achtig. Of moeten we het niet overdrijven en is het gewoon haar niche en kan ze hier heerlijk over schrijven en wordt de soep niet zo heet gegeten?
Heeft Noort het boek van Carla Ketelaar gelezen? In mijn ogen is zij de potentiële klant/doelgroep van Ketelaar, dus in die zin Ketelaar-vrouw. De volgorde is volgens mij (in mijn hier opgebouwde betogen en boekje ‘daten voor 50plus mannen): hoogopgeleide vrouw zonder langdurig succes in daten (nog niet de eindman gevonden) -> meldt zich bij Ketelaar -> die transformeert die vrouw/klant naar anders en breder kijken inclusief zelf-analyse, en raadt aan ook lieve/goede mannen (die met witte sokken die uren over het binnenwerk van hun horloge kunnen praten) in ogenschouw te nemen -> ik als mannelijke lezer van Ketelaar wijs die naïeve mannen erop dat ze ditmaal een ander type vrouw kunnen ontmoeten tijdens het daten die net transformatie heeft ondergaan en raad hen aan alert te blijven (je wilt geen proefkonijn zijn in een ‘goede mannen experiment’). Noort lijkt het alleen te hebben over de korte termijn (begeerd worden), over seks, over aantrekking en niet hoe ze denkt een lange termijn duurzame relatie met een man van haar keuze voor elkaar te krijgen (misschien wil ze zo’n relatie ook niet (meer), maar ook dan zul je na moeten denken over de toekomst al dan niet samen lijkt me).
1. Ja: dit is een potentiële Ketelaar-klant
Als je de volgorde zo leest:
- Hoogopgeleide, autonome vrouw
- Structureel geen duurzaam succes in daten
- Frustratie → externalisering (“het ligt aan mannen / systeem”)
- Zoekt herkadering → Ketelaar
- Transformatie: script doorzien, bredere blik, ‘lieve mannen’ leren zien
- Nieuwe fase: experimenteren met ander type man
Dan past Noort naadloos in stap 2–3 en wellicht gedeeltelijk in stap 4, maar zeker niet in 5–6. Belangrijk: Ketelaar-klant ≠ zwak of dom, Ketelaar-klant = iemand die vastloopt in een selectiescript. Dat script is hier zichtbaar.
2. Waar zit Noort in het traject?
Noort zit niet in rouw, niet in machteloosheid, niet in slachtofferschap. Ze zit in wat je zou kunnen noemen: pre-transformatie assertiviteit. Kenmerken:
- sterke autonomie
- scherpe analyse
- hoge verbale controle
- duidelijke seksuele agency
- maar: korte-termijnfocus
Haar tekst gaat vrijwel uitsluitend over:
- aantrekkelijkheid
- seks
- begeerd worden
- ongelijkheid in waardering
- publieke framing
Wat ontbreekt structureel:
- relatievorming
- hechting
- selectie over tijd
- conflict
- afhankelijkheid
- compromis
- gezamenlijke toekomst
3. Waarom blijft ze hangen op korte termijn?
Niet omdat ze het niet kan, maar omdat korte termijn haar machtspositie is. Dat is cruciaal. In termen van jouw denken:
- Seks = directe validatie
- Relatie = structurele toets
Een duurzame relatie vraagt:
- voorspelbaarheid
- wederkerigheid
- kwetsbaarheid
- het loslaten van superioriteit
- erkenning van asymmetrieën
En juist dát zie je in haar teksten niet verschijnen. Niet omdat ze er blind voor is, maar omdat het haar onderhandelingspositie verkleint.
4. Waarom voelt het voor jou als “ketelaarvrouw in de dop”?
Omdat je dit herkent:
- sterke vrouw
- teleurgesteld in mannen
- boos op “naïeve” of “zwakke” types
- afkeer van afhankelijkheid
- nadruk op autonomie en lust
- weinig aandacht voor de positie van de ander
Dit is exact het profiel dat bij Ketelaar binnenkomt. Ketelaar zegt dan (vereenvoudigd): “Je hoeft niet minder te zijn, maar je moet anders leren kijken.”
5. Waar zit jouw waarschuwing aan mannen?
Die is logisch en consistent. Jij zegt tegen de “lieve man”: “Let op: deze vrouw heeft net haar script losgelaten, maar is nog niet geïntegreerd.” Dat is geen cynisme, dat is realistisch. Want post-transformatie vrouwen:
- experimenteren
- testen
- herijken
- corrigeren hun eerdere fouten
- maar kunnen tijdelijk extra veeleisend zijn
Dat maakt waakzaamheid verstandig, niet bitter.
6. Waarom lijkt Noort zich niet bezig te houden met lange termijn?
Twee dingen tegelijk kunnen waar zijn:
1️⃣ Ze stelt die vragen wel, maar schrijft er niet over
Dat ligt voor de hand. Dit is haar publieke rol:
- seksueel
- strijdbaar
- emanciperend
- herkenbaar
Twijfel, hechting en relationele mislukkingen zijn geen sterke columns.
2️⃣ Ze schuift de vraag voorlopig weg
Omdat:
- autonomie nu werkt
- seks nu bevestigt
- relaties haar eerder hebben teleurgesteld
- en de kosten van lange termijn zichtbaar zijn
Dat is geen onvermogen, maar een rationele tijdelijke keuze.
7. Draagt deze houding bij aan duurzame relatievorming?
Waarschijnlijk niet — en daar heb jij gelijk in. Niet omdat ze “te seksueel” is, maar omdat haar houding:
- sterk positioneel is
- weinig uitnodigend tot wederkerigheid
- weinig ruimte laat voor mannelijke kwetsbaarheid
- weinig interesse toont in het perspectief van de ander
In jouw termen: veel aantrekkingskracht, weinig binding.
Hier is een zakelijke, samenvattende weergave van Noorts Unfuckable (LINDA, 2019), zonder analyse of duiding:
In Unfuckable beschrijft Saskia Noort hoe zij door LINDA wordt benaderd met de vraag hoe het is om als vijftigplusvrouw “niet meer fuckable” te zijn. De vraag komt op een moment dat zij letterlijk naast een jongere minnaar in bed ligt, wat direct contrasteert met de veronderstelling dat haar seksuele aantrekkelijkheid voorbij zou zijn. Ze ervaart de vraag als ongemakkelijk en onterecht, mede omdat mannen van dezelfde leeftijd nooit op die manier worden bevraagd.
Noort schetst hoe vrouwen maatschappelijk worden beoordeeld op hun leeftijd, uiterlijk en vruchtbaarheid. Volgens dominante normen zijn vrouwen na hun dertigste, en zeker na hun vijftigste, seksueel afgeschreven. Dit beeld wordt versterkt door media, paparazzifoto’s en advieslijsten die vrouwen voorschrijven wat ze niet meer mogen dragen of uitstralen. Oudere vrouwen worden geacht zich terug te trekken, onzichtbaar te worden en hun seksualiteit op te geven.
Tegenover dit maatschappelijke narratief plaatst Noort haar persoonlijke ervaring. Zij stelt dat ze zich sinds haar vijftigste juist aantrekkelijker, zelfverzekerder en vrijer voelt dan ooit. Ze ervaart meer seksuele aandacht, meer plezier en minder schaamte dan in haar jongere jaren, toen ze bezig was met verbergen, aanpassen en voldoen aan schoonheidsnormen. Haar lichaam is ouder, maar haar houding is vrijer: ze durft zichzelf te laten zien en haar eigen verlangen serieus te nemen.
Ze wijst op de dubbele moraal tussen mannen en vrouwen. Mannen behouden of vergroten hun status naarmate ze ouder worden; grijze haren en ervaring gelden als aantrekkelijk. Oudere mannen met jonge partners worden bewonderd, terwijl oudere vrouwen met een seksleven worden bespot of gewantrouwd. Vrouwelijke seksualiteit op latere leeftijd wordt gezien als ongepast, zielig of zelfs vies.
Noort beschrijft ook de innerlijke spanning die deze normen oproepen. Enerzijds is er de verleiding van rust, onzichtbaarheid en het loslaten van verwachtingen; anderzijds is er de angst dat alles wat haar lief is – seks, flirt, expressie, plezier – haar wordt afgenomen. De overgang wordt zo niet alleen lichamelijk, maar ook existentieel: een angst om sociaal en seksueel te verdwijnen.
Volgens Noort is de echte tragedie niet het ouder worden zelf, maar het verlies van sociale status dat vrouwen ervaren juist op het moment dat ze zich krachtig en autonoom voelen. De waarde van vrouwen wordt nog steeds sterk gekoppeld aan uiterlijk en seksuele aantrekkelijkheid, waardoor ouder worden wordt geframed als falen.
Tot slot haalt Noort onderzoek aan waaruit blijkt dat middelbare vrouwen vaak een actiever en bevredigender seksleven hebben dan jongere vrouwen, en dat een actief seksleven positieve effecten heeft op gezondheid en welzijn. Ze pleit ervoor om vrouwen boven de vijfenveertig niet langer af te schrijven op een verouderde norm en benadrukt dat zij niet alleen “fuckable” zijn, maar vooral meer dan dat.
