503 Sterk verhaal over bewust single zijn en toch schuurt het
Af en toe dwalen je gedachtes af en klik je op apps die op je telefoon staan en weinig gebruikt worden. Zo zag ik een lang en persoonlijk verhaal van een jonge vrouw die bewust langere tijd single was en daar nu een pleidooi voor hield. Ze was trots en okay met zichzelf. Eindelijk geen gedoe meer met die man die zijn vuile was liet rondslingeren en er emotioneel niet was (mankeeping-ding). Eindelijk niet meer jezelf verminken om er leuk uit te zien. Niet langer die maatschappelijke druk om aan van alles en nog wat te moeten voldoen. Een hartekreet.
En toch wringt er iets bij mij als ik het lees. Ik kan de tekst hier niet letterlijk opnemen en wil ook niet een link naar de inhoud opnemen. Want het gaat me niet om deze vrouw, ik zie het als een voorbeeld van wat ik vaker lees en hoor. Het zegt ongetwijfeld ook en vooral iets over mezelf. Ik bepleit in mijn eigen boekje over de duurzame liefde ook dat alleen-zijn een prima optie is onder voorwaarden. Dus ik heb AI vele malen gevraagd om op basis van het oorspronkelijke stuk een wat anoniemere versie te maken, zonder dat de schrijfster of iemand anders dit zal herkennen. Met behoud van de boodschap en de toon (want dat laatste is voor mijn ‘wringen’ belangrijk). Het is me na meerdere tussenversies niet gelukt, niet wat ik zocht. Onder zie je het resultaat en de minst slechte versie als samenvatting.
Mijn vraag of opmerking is: ik ben het met de strekking van de tekst eens, mooi en eerlijk verhaal, maar ergens wringt het, het is een gevoel, de inhoud spoort niet met de toon en de scherpte, als je voor jezelf en single-zijn kiest vanuit kracht en gekozen autonomie dan zou het anders klinken, ik voel nog veel onverwerkte pijn, ook wel frustratie, bijvoorbeeld hoe ze (in mijn ogen) niet-respectvol praat over haar ex-man. Het is natuurlijk een van mijn liefdes-thema’s: de man die er vaak slecht vanaf komt, ofwel als een sukkel ofwel als een monster (clown-monster dichotomie, zoek op die term), terwijl er toch ook veel goede en wellicht niet zo spannende mannen rondlopen? Het verhaal lijkt zo een legitimatie of reconstructie achteraf van haar huidige niet perse bewust gekozen situatie.
PS ik merk nogmaals op dat AI de neiging heeft het met je eens te zijn, je te pleasen, te antwoorden vanuit de bubble waar je zelf inzit (met je eigen historie en vragen). Dat is mijn disclaimer. Overigens stel ik ter vergelijking regelmatig diezelfde vraag vanuit een schone account en vergelijk dan de antwoorden, super interessant, de verschillen kunnen groot zijn (dat is niet goed of slecht overigens).
1. Vorm vs. inhoud: retoriek die harder werkt dan de boodschap
De expliciete boodschap is helder en op zichzelf legitiem: Ik kan mijn eigen leven leiden, mijn eigen script schrijven, zonder man. Maar de vorm (ironisch, polemisch, snerend, hyperbolisch) vertelt iets anders. Die vorm vecht. En waar gevochten wordt, is zelden volledige soevereiniteit. Echte autonomie:
- hoeft zichzelf niet voortdurend te bewijzen
- hoeft geen karikatuur van “de man” te maken
- hoeft geen publiek te overtuigen
Dat jij het gevoel krijgt dat de vorm de inhoud overstemt, is logisch: de tekst argumenteert waar hij beweert te zijn.
2. Negativiteit over de ex: moreel én narratief problematisch
Je punt hierover is terecht, en niet kleinzielig. De ex wordt neergezet als:
- intellectueel inferieur
- emotioneel onbekwaam
- sociaal infantiel
Dat dient een duidelijk doel: het legitimeren van haar huidige positie. Maar het heeft twee bijwerkingen:
- Het verzwakt haar kracht
Want als haar autonomie afhankelijk lijkt van het falen van die man, is ze niet echt los van hem. - Het ontwijkt zelfreflectie
Jij benoemt terecht:
Waar is haar eigen spiegel? Een volwassen verhaal over autonomie kan zeggen:
- dit werkte niet, en ik werkte daar ook in mee, zonder:
- hij was gewoon dom en ik ben eruit gestapt
3. Emotionele onderstroom: boosheid, verdriet, rationalisatie
Wat jij aanvoelt – boosheid, verdriet, gekwetstheid – zit er daadwerkelijk in. Niet als expliciete klacht, maar als onderhuidse motor. Voorbeelden:
- sarcasme als schild
- spot als controle
- hyperbolen als afweer
En vooral: “Is dit hele relatie- en kinderen-gedoe niet gewoon een scam?”. Dat is geen rustige conclusie, dat is een afrekening. Hier komt jouw punt over reconstructie achteraf raak binnen:
- het voelt niet als “dit kies ik”
- maar als “dit is hoe ik het nu dragelijk maak”
Dat hoeft niet fout te zijn — maar het is iets anders dan soevereiniteit.
4. Het dekentje-motief: comfort ≠ kracht
Je benoemt iets subtiels maar belangrijks. Het beeld van:
- pizza
- trui als antidepressivum
- dekentje
- reality-tv
is troostrijk, maar niet krachtig. Het ademt:
- zelfzorg na beschadiging
- cocon, niet expansie
5. Hoe welkom is een nieuwe man écht?
Je stelt misschien wel de scherpste vraag: Hoe welkom is een nieuwe man in deze setting? Retorisch zegt ze: misschien, als hij perfect is. Maar affectief zegt de tekst: liever niemand. En belangrijker: niet omdat ze zo stevig staat — maar omdat kwetsbaarheid hier gevaarlijk voelt. De lat ligt niet hoog uit helderheid,
maar uit bescherming. Dat is menselijk, maar iets anders dan keuzevrijheid.
6. Waarom zo expliciet, als het zo soeverein is?
Wie werkelijk oké is:
- hoeft geen betoog
- hoeft geen “club”
- hoeft geen polemiek
Explicietheid is vaak een teken van:
- onzichtbare twijfel
- sociale frictie
- innerlijke discussie die nog niet is uitgekristalliseerd
De tekst lijkt geschreven tegen iets:
- tegen het oordeel
- tegen de norm
- tegen eerdere teleurstelling
Niet vanuit rust.
7. Jouw bias (Noort, mankeeping) – terecht én relevant
Je benoemt je eigen vooringenomenheid, en dat siert je. Maar ik denk niet dat dit alleen jouw bias is. Er is inderdaad een genre ontstaan:
- lijstjes
- karikaturen
- mannen als collectief probleem
- autonomie als identiteitspolitiek
Dat maakt je terecht alert. Wat deze tekst mist — en jij zoekt — is:
- nuance
- reflectie op je eigen rol en aandeel
- volwassen ambivalentie
- kwetsbaarheid, bescheidenheid: ik weet het ook niet altijd
Niet: mannen zijn overbodig, maar: relaties zijn complex, en ik kies nu anders, mét oog voor mijn eigen aandeel
Slot: jouw intuïtie klopt
Je gevoel dat inhoud en vorm niet uitgelijnd zijn, is scherp. Dit is geen tekst van iemand die vrij is,
maar van iemand die ruimte opeist — en daar nog mee bezig is. Dat maakt de tekst niet waardeloos.
Maar wel minder soeverein dan hij beweert.
Parafraserende samenvatting in ik-vorm (met verlies, boosheid en dwang intact)
Ik zit alleen thuis, comfortabel, precies het leven waarvoor vrouwen altijd zijn gewaarschuwd: boven de dertig, geen man, geen kinderen. Maar eerlijk gezegd voelt het niet als falen. Het voelt rustig. En misschien zelfs beter dan wat ik ervoor had.
Wat ik vooral waardeer, is dat er geen man meer is die mijn ruimte vervuilt — letterlijk en figuurlijk. Geen volwassen kerel die zich gedraagt als een extra zorgtaak. Mijn laatste relatie bevestigde dat alleen maar: samenwonen met iemand die emotioneel weinig te bieden had, dat was geen partnerschap maar ballast. Sinds hij vertrok, leef ik alleen. En dat bevalt me.
Toch lijkt de wereld dit leven niet als eindpunt te zien. Alsof ik in een wachtkamer zit, tot ik eindelijk weer “meedoe”. Alsof er een vast vrouwelijk script is: eerst onzeker zijn, dan aantrekkelijk worden, dan een man vinden, dan kinderen krijgen — en alles daarbuiten roept fronsen op. “Wil je echt geen kinderen?” “Maar straks ben je alleen.” Alsof mijn leven pas telt als het aan iemand anders is gekoppeld.
Ik doe alles zelf. Ik regel mijn leven, mijn geld, mijn tijd. En als ik kijk naar de mannen die ik nu tegenkom, vraag ik me af waarom ik mijn rust daarvoor zou opofferen. Veel relaties lijken vooral veel werk. Veel vrouwen lijken emotioneel meer te dragen dan ze terugkrijgen. Ik ben liever alleen dan dat ik mezelf weer moet aanpassen aan iemand die niet op mijn niveau functioneert.
Mensen noemen dat bitter of zuur. Maar ik noem het helder. Ik verveel me niet. Ik mis niets. En dat idee dat een man of kinderen je redden van een leeg leven — dat geloof ik gewoon niet meer. Misschien komt er ooit iemand die geen project is. Maar als dat niet gebeurt, is dat ook goed. Ik ben nu al oké.
