Rudy's ruimte

Niet tevreden over mijn blog 500 waarin ik de laatste 100 blogs door ChatGpt heen haal. Ik doe hetzelfde nog eens met Google NotebookLM, een tool die zoals ik begrijp zich uitsluitend beperkt tot de aangeleverde documenten (dus binnen die omheining analyseert). Ik vraag naar de thema’s, de behandelwijze en de auteur van deze blogs. Ik upload alle 100 blogs (ruim 450 pagina’s pdf).

Daarna nog enkele specifieke (test-) vragen over details van de inhoud. Conclusie: deze tool gaat sneller en makkelijker om met grotere bestanden, de analyse komt mij over als sterker.

---

De bronnen vormen een verzameling reflecties van Rudy, die een systemische en kritische blik werpt op uiteenlopende maatschappelijke thema’s zoals de datingmarkt, economie en de invloed van technologie. Hij analyseert hoe machtsstructuren, informatie-asymmetrie en verborgen belangen vaak verscholen gaan achter een vriendelijke façade, variërend van bankwezen tot aan de inhoud van gratis consumentenbladen. Een aanzienlijk deel van de teksten richt zich op de complexiteit van moderne relaties, waarbij fenomenen zoals hypergamie en de uitdagingen voor mannen boven de vijftig diepgaand worden onderzocht. Rudy maakt hierbij veelvuldig gebruik van interacties met AI om zijn eigen denken te scherpen, patronen te herkennen en zijn blogs te structureren tot een samenhangend oeuvre. De rode draad in zijn werk is het blootleggen van de onderliggende dynamieken die bepalen waarom systemen en menselijke interacties vaak stroever verlopen dan de officiële verhalen doen geloven. Uiteindelijk fungeren de teksten als een persoonlijk kennissysteem waarin autonomie, zelfreflectie en de zoektocht naar authenticiteit centraal staan.

---

Deze leeswijzer biedt een overzicht van de blogs 398 tot en met 500 uit Rudy’s ruimte. De rode draad in deze verzameling is de overgang van losse observaties naar een gestructureerd systeemdenken, waarbij de auteur complexe maatschappelijke en persoonlijke fenomenen ontleedt met behulp van AI als sparringpartner.

1. Thematische Clusters

De inhoud van de afgelopen 100 blogs laat zich indelen in vier hoofdcategorieën:

• Relationele Dynamiek en Dating (50+): Dit is het meest prominente thema. De auteur onderzoekt de “datingmarkt” voor de oudere man, waarbij hij concepten als hypergamie, heterofatalisme en de clown-monster dichotomie analyseert. Centraal staat het ontstaan van zijn boek Vind je duurzame vrouw, waarin hij een middenweg zoekt tussen de lessen van ‘players’ en de behoefte aan echte verbinding.
• Systeemkritiek en Economische Logica: Rudy fileert de “canonieke lessen” van de economie en past deze toe op de werkelijkheid. Hij introduceert het begrip optimale extractie om te verklaren waarom banken, de woningmarkt en grondeigenaren handelen zoals ze doen: niet uit kwaadaardigheid, maar door systeemgebonden prikkels.
• Filosofie, Macht en Meesterschap: Er is een diepgaande analyse van invloedrijke denkers. Osho wordt teruggebracht tot een stappenplan voor “innerlijke wedergeboorte”; de machtswetten van Robert Greene worden vergeleken met de logica van ondernemerschap; en de invloed van Ayn Rand wordt gekoppeld aan de huidige ambities van ’tech-bros’ om eigen netwerkstaten te stichten.
• Maatschappelijke Mythes en Toekomstvisies: De auteur contrasteert de “morele ambitie” van Rutger Bregman met zijn eigen meer analytische, soms sombere systeemblik. Hij bespreekt ook de houdbaarheid van welvaart voor jongeren via de inzichten van arbeidseconoom Paul de Beer.

2. Manier van behandelen (De Methode)

De auteur hanteert een consistente, bijna wetenschappelijke aanpak om door “façades” heen te kijken:

• Reductie tot de kern: Rudy heeft een fascinatie voor het vertalen van dikke boeken of complexe filosofieën naar lijstjes, stellingen en wetten. Voorbeelden hiervan zijn de “33 wetten van duurzame aantrekkelijkheid” en de beslisboom voor de macht van Greene.
• De Transfer-methode: Hij neemt een methode uit het ene domein (zoals TRIZ uit de techniek) en past deze toe op persoonlijke dilemma’s in de liefde of de woningmarkt.
• Dialoog met AI: De blogs zijn vaak een verslag van een gesprek met AI (ChatGPT of DeepSeek). De auteur gebruikt AI niet alleen voor samenvattingen, maar om zijn eigen patronen en blinde vlekken te ontdekken.
• Visueel denken: Veel analyses worden ondersteund door “blokjes en pijltjes” om oorzaak-gevolgrelaties en terugkoppellussen inzichtelijk te maken.

3. Conclusies van de auteur

Hoewel de onderwerpen variëren, leiden de analyses vaak naar vergelijkbare inzichten:

• Systemen belonen gedrag, niet intenties: Mensen handelen vaak rationeel binnen een systeem (zoals de woningmarkt of een datingapp), zelfs als de collectieve uitkomst onrechtvaardig is.
• De paradox van de ‘foute man’: In de liefde wint de ‘player’ vaak op de korte termijn door het creëren van spanning, maar verliest hij op de lange termijn door een gebrek aan wederkerigheid. Duurzame relaties vragen om een “Goudlokje-strategie”: de top van de subtop.
• Moraal is vaak een façade: Elites gebruiken morele taal vaak om hun eigen positie te rechtvaardigen, terwijl de onderliggende extractie onveranderd blijft (bijv. “groen als verdienmodel”).

4. Over de auteur (“Rudy”)

Uit de teksten rijst een profiel op van een systeemdenker en ontmaskeraar. Hij omschrijft zichzelf soms als een “azijnpisser” of zuurpruim, maar dit is eerder een uiting van zijn lage tolerantie voor “bullshit” en zouteloze inhoud.

Hij ziet zijn blogproject niet als een commercieel product, maar als een persoonlijk archief en legacy-project, vergelijkbaar met de radiozender van Lex Harding. Er is sprake van een zekere urgentie in zijn schrijven, gedreven door een besef van eindigheid en de drang om zijn “mentale bibliotheek” te ordenen.

---

Nog enkele vragen over specifieke kwesties, als test:

De auteur van Rudy’s ruimte uit scherpe kritiek op het huidige economische onderwijs, dat hij ziet als een canon van mythes en wiskundige puzzels die losstaan van de dagelijkse praktijk. Zijn kritiek kan worden onderverdeeld in de volgende kernpunten:

1. Het normaliseren van egoïsme als deugd

De auteur vindt het opmerkelijk dat kinderen op de middelbare school wordt geleerd dat het volstrekt normaal en zelfs wenselijk is dat mensen handelen als egoïstische ‘agenten’ die enkel hun eigenbelang nastreven. Hij stelt dat het vak economie kinderen leert dat egoïsme, optimalisatie en concurrentie deugden zijn. Gedrag dat in andere contexten (zoals de wetten van Robert Greene) als manipulatief of vilein wordt gezien, wordt in de economieboeken gepresenteerd als marktwerking en efficiëntie.

2. De dictatuur van het model over de werkelijkheid

Een fundamenteel kritiekpunt is dat in het onderwijs het economische model de absolute referentie is geworden. De auteur merkt op dat wanneer de werkelijkheid zich niet gedraagt volgens de theorie, economen spreken over ‘verstoringen’ (distortions) of ‘afwijkingen’ (deviations). In plaats van het model ter discussie te stellen, wordt de werkelijkheid gezien als iets dat zich “helaas niet aan het model wenst te houden”.

3. Wiskundige verschraling en irrelevantie

De moderne economie is volgens de auteur een “veredelde vorm van wiskundige puzzels oplossen” geworden. Hoewel de modellen intern consistent en formeel zijn, zijn ze maatschappelijk steeds irrelevanter geworden. Hij noemt dit een “wiskundige verschraling” die belangrijke aspecten van het mens-zijn en de planeet uit het oog verliest.

4. Het negeren van tijd, macht en proces

De auteur bekritiseert de wijze waarop evenwichtsmodellen worden onderwezen. In de klas lijkt het alsof een evenwichtige prijs “ploef” ineens ontstaat, zonder rekening te houden met:

• De factor tijd: Hoe lang het duurt om tot een evenwicht te komen.
• Macht en asymmetrie: Wie de eerste stap zet in een onderhandeling en wie informatie achterhoudt.
• Onzekerheid: Het wegabstraheren van reële risico’s en menselijke twijfel.

Het onderwijs leert studenten volgens hem vooral om “sommetjes te maken” voordat ze hebben geleerd om werkelijk naar de wereld te kijken.

5. Blindheid voor systemische extractie

De auteur stelt dat cruciale thema’s zoals de werking van banken, machtsverhoudingen, en de manier waarop rijken rijk blijven, nauwelijks aan de orde komen tijdens de studie. Hij ziet de klassieke economische logica als een vorm van “optimale extractie”, waarbij winsten worden geprivatiseerd en kosten (zoals milieu of sociale schade) worden afgewenteld op de samenleving, zonder dat dit systeemgedrag in de leerboeken werkelijk geproblematiseerd wordt.

6. “One-shot” logica versus duurzaamheid

De economische canon is volgens de auteur gebaseerd op een korte tijdshorizon (one-shot games), waarbij misleiding en opportunisme op korte termijn rationeel lijken. Hij bekritiseert dat het onderwijs weinig aandacht heeft voor het feit dat deze logica in een “herhaald spel” (zoals duurzame relaties of een stabiele samenleving) destructief werkt en het vertrouwen vernietigt.

---

De filosofie van de auteur over duurzame liefde is geworteld in een nuchtere, systemische blik waarbij romantiek wordt ontleed als een samenspel van biologische driften, sociale scripts en economische wetmatigheden. Voor de auteur, met name in zijn werk voor de 50plus-man, draait duurzame liefde om het vinden van een evenwicht tussen autonomie en verbinding, waarbij men leert van de inzichten van ‘players’ zonder hun emotionele leegte te kopiëren.

De filosofie van duurzame liefde

De kern van zijn benadering is wat hij de Goudlokje-strategie noemt: voor een langdurige relatie moet een man niet jagen op de absolute top van de ‘datingmarkt’, omdat dit leidt tot een instabiel systeem van hoge stress en voortdurende competitie. In plaats daarvan is het verstandiger om te mikken op de “top van de subtop”, waar meer rust, stabiliteit en kans op een duurzame klik te vinden is.

Zijn filosofie benadrukt daarnaast de volgende punten:

• Gedrag boven woorden: Geïnspireerd door het economische principe van revealed preference stelt de auteur dat men in de liefde niet moet kijken naar wat een partner zegt, maar naar wat zij feitelijk doet.
• De post-evolutionaire man: Een gezonde relatie vraagt om een man die zijn eigen evolutionaire ‘scripts’ (zoals de drang naar status of een kunstmatige ‘missie’) doorziet en kiest voor een zelfgekozen pad van waardigheid en richting.
• Stop met ‘mankeeping’: Duurzame liefde faalt wanneer de vrouw de volledige emotionele last van de man moet dragen (mankeeping); echte verbinding ontstaat pas bij emotionele autonomie van beide kanten.

De link tussen economie en liefde

Volgens de auteur is de liefde onlosmakelijk verbonden met de economische logica, omdat beide domeinen draaien om schaarste, selectie en ruil. Hij ziet de datingwereld als een markt waar dezelfde wetten gelden als in de klassieke economieboekjes:

1. Optimale Extractie: Veel datingstrategieën (zoals die van Robert Greene of ‘players’) zijn gericht op one-shot games: het maximaal uitbuiten van een situatie voor kortetermijnwinst. Duurzame liefde daarentegen is een herhaald spel (repeated game) waarin deze extractieve logica destructief werkt omdat het vertrouwen vernietigt.
2. Informatie-asymmetrie: Net als bij de verkoop van tweedehands auto’s (The Market for Lemons) hebben partijen in de liefde vaak verborgen gebreken of houden ze informatie achter om hun ‘marktwaarde’ te verhogen.
3. Hypergamie: De auteur analyseert de partnerkeuze als een selectiemechanisme waarbij vrouwen (vaak onbewust) zoeken naar mannen met een relatief hogere status of meer middelen, wat in een veranderende maatschappij leidt tot een mismatch tussen vraag en aanbod.
4. Kosten en baten: Hij stelt dat veel vrouwen tegenwoordig rationeel kiezen voor een single bestaan omdat de ‘kosten’ van een relatie (emotionele arbeid en zorg) voor hen vaker hoger zijn dan de baten, terwijl mannen statistisch gezien juist profiteren van de ‘gratis’ zorg binnen een relatie.

Kortom, de auteur betoogt dat wie de mechanismen van de markt en macht niet begrijpt, een speelbal blijft van het systeem, maar dat wie diezelfde mechanismen té hard toepast, nooit een duurzame verbinding zal vinden.

---

In de blogs van Rudy’s ruimte speelt Ayn Rand een cruciale rol als filosofisch referentiepunt voor het thema individualisme versus collectivisme en als de ideologische blauwdruk voor moderne economische verschijnselen. Haar rol kan worden onderverdeeld in de volgende aspecten:

1. De vergelijking met Osho: Autonomie door Trauma

De auteur maakt een uitgebreide vergelijking tussen Ayn Rand en de spirituele leraar Osho. Hoewel ze elkaars tegenpolen lijken — Rand is rationeel en atheïstisch, Osho mystiek en anti-intellectueel — zijn ze volgens de auteur beiden gevormd door een trauma met het collectivistische ideaal. Voor Rand was dit de inbeslagname van haar vaders apotheek tijdens de Russische Revolutie van 1917. Beiden haten het collectivisme omdat het volgens hen het individu uitwist en verantwoordelijkheid vervangt door kuddegedrag. Waar Osho echter kiest voor egoloosheid, kiest Rand voor het harde ego en de ethiek van strijd en prestatie.

2. De “Galt’s Gulch” van de moderne Tech-bros

De auteur ziet de ideeën uit Rands roman Atlas Shrugged werkelijkheid worden in de huidige ambities van de zogenaamde ’tech-bros’ uit Silicon Valley. Deze elite probeert eigen netwerkstaten op te richten (zoals Próspera of California Forever) om te ontsnappen aan democratische regulering en belastingen. Dit is een moderne vertaling van Rands fictieve “Galt’s Gulch”, een verborgen vallei waar de “productieven” zich terugtrekken uit een in hun ogen parasitaire samenleving. De auteur typeert dit als “extractie zonder wederkerigheid”: wel de voordelen van de rechtsstaat en infrastructuur gebruiken, maar de lasten afwentelen op de rest.

3. De morele rechtvaardiging van extractie

Ayn Rand speelt een rol in de analyse van hoe elites hun positie legitimeren. In haar filosofie wordt rijkdom gelijkgesteld aan verdienste en succes gezien als bewijs van morele superioriteit. De auteur stelt dat dit narratief noodzakelijk is om “optimale extractie” psychologisch draaglijk te maken; het biedt een morele façade voor systemen die structureel winnaars en verliezers produceren.

4. Rand als de “monomane eenling”

Psychologisch plaatst de auteur Rand in een rijtje met oa Jheronimus Bosch: figuren met een extreme eenpuntsgerichtheid die handelen vanuit een innerlijk automatisme in plaats van een bewuste strategie. Zij bouwen alternatieve universums — in het geval van Rand de wereld van de heroïsche ondernemer — gedreven door een innerlijk “vuur” dat onafhankelijk is van externe beloning.

5. Fictieve en historische rol

Ten slotte gebruikt de auteur Rand als personage in een denkexperiment voor een roman. Hij speculeert over een (fictieve) ontmoeting tussen Ayn Rand en Prins Bernhard rondom de Bilderbergconferentie. In dit verhaal zou Bernhard haar verleid hebben om Atlas Shrugged te schrijven als een “wapen” voor het neoliberale denken, om de Amerikaanse droom en het ondernemerschap te bewieroken in de strijd tegen het communisme.