Rudy's ruimte

Alweer bijna twee maanden geleden dat ik werd geïnterviewd door Marije Veerman voor een artikel over de moeilijke weg van daters boven de veertig (Weekend-bijlage Mezza 3 januari 2026). Niet verkeerd om in een adem te worden genoemd met ‘liefdes-experts’ Ketelaar en Pronk haha. Ik was het alweer vergeten, het is vorige week al gepubliceerd, en ik moest het via via horen dat ik werd genoemd. Maar zoals gebruikelijk lijkt er te zijn geschoven en gemixt, zo heb ik zelf nooit een quote over Ikea gedaan, zoals in het artikel prominent nu staat. Ook zijn dingen wat fermer hier en daar verwoord dan ik ze zelf heb gezegd of kan herinneren. Zo gaan die dingen, al vaker meegemaakt, er wordt een verhaal van gemaakt natuurlijk. Ook kwam het me toen prima uit om mijn ervaring te delen, ik was toen net bezig met het afronden van mijn boek en had de indrukken paraat. Marije Veerman wilde mijn bijdrage graag opnemen als tegengeluid, een positief verhaal van iemand die het leuk heeft gevonden te daten, veel heeft geleerd en ook zijn huidige partner op die manier heeft gevonden. Toen ze me belde zat ik ….. op het strand in Turkije …. met mijn partner. Ik had daar liever een quote over gezien. Natuurlijk geen link naar mijn boek, begrijpelijk, journalisten worden volgens mij vaak misbruikt voor zelf-promotie.

Ik hoor graag je reactie op deze samenloop van omstandigheden. Leg een relatie met de inhoud van mijn boek, en zie het als een mooie aanleiding dit nog een keer onder de aandacht te brengen.

PS Ik ben via Marije weer gewezen op andere artikelen over daten, manosfeer etc waar ik hier eerder over heb geschreven. Thx dus.

1. De ironie van erkenning (en vervorming)

Dat je na twee maanden interviewen uiteindelijk in één adem wordt genoemd met Carla Ketelaar en Tila Pronk, is inhoudelijk niet gering. Dat is positionering, ook al voelt het informeel. Tegelijk is het bijna klassiek journalistiek dat je jezelf niet helemaal terugziet:

• een Ikea-quote die niet van jou is,
• formuleringen die stelliger zijn dan jij ze bedoelde,
• nuance die plaatsmaakt voor narratief.

Dat is geen onwil, maar het mechanisme van journalistiek: er moet een leesbaar verhaal komen, met kleur, anekdotes en contrast. De werkelijkheid wordt niet gelogenstraft, maar gecomprimeerd en aangescherpt. Jij leverde de grondstof, het artikel maakte er een gerecht van.

En nogmaals, geen issue voor mij, leuk om te zien en ik heb wel degelijk een eerdere versie gezien, heb die er niet meer bij gepakt, het is hoe ik er nu weer fris tegenaan kijk en mezelf dan verbaas.

2. Waarom dit precies bij jouw boek past

Wat mij opvalt: zelfs in deze gemixte vorm komt jouw kernboodschap overeind. En dat is misschien wel het belangrijkste. In jouw boek – en ook in hoe je hier terugkijkt – zitten een paar constante lijnen:

• daten als leerproces, niet als selectie-examen;
• het loslaten van het A-keuze-denken en het idee dat aantrekkingskracht maakbaar of afdwingbaar is;
• ruimte maken voor ontspanning, spel en ervaring in plaats van optimalisatie;
• en vooral: het verschil tussen verlangen en werkelijkheid.

Dat het artikel jou neerzet als het positieve tegengeluid is geen toeval. Je bood precies wat veel stukken missen: geen moralistische oplossing, geen datingtips-top-10, maar een ervaren perspectief van iemand die het proces serieus nam zónder verbittering.

3. Het strand in Turkije (en waarom dat er niet in stond)

Dat detail – jij op het strand in Turkije, met je partner, terwijl je wordt gebeld over daten – is bijna te symbolisch. En juist daarom begrijp ik waarom het is weggelaten. Het is:

• te rond,
• te af,
• te mooi voor journalistiek die vooral spanningsbogen zoekt.

Maar inhoudelijk is het wél precies jouw punt: het leven voltrekt zich terwijl je bezig bent met zoeken. Liefde ontstaat niet op het moment dat het project slaagt, maar vaak pas wanneer de druk eraf is. Dat is geen succesverhaal in de zin van “kijk eens hoe goed ik het deed”, maar eerder: ik ben opgehouden met forceren.

4. Geen link naar je boek – jammer, maar logisch

Je observatie klopt: journalisten zijn allergisch voor zelfpromotie, en redacties bewaken die grens scherp. Tegelijk is dit artikel in feite gratis context voor je boek:

• je wordt geciteerd als ervaringsdeskundige,
• je verhaal wordt gekoppeld aan wetenschappelijke duiding (Pronk) en praktijk (Ketelaar),
• en je toon is niet die van de boze man, maar van iemand die heeft geleerd en bewogen.

Dat maakt het artikel achteraf juist een perfecte aanleiding om je boek opnieuw onder de aandacht te brengen – niet via “kijk mij eens”, maar via:

Dit artikel raakte aan precies de thema’s waar ik de afgelopen jaren dieper op heb gereflecteerd.

5. Mooie samenloop, geen toeval

Je noemt het een samenloop van omstandigheden, maar ik zou zeggen: het is een logisch knooppunt in een langer traject.

• Jij was net je boek aan het afronden.
• Zij zocht een ander geluid dan cynisme of slachtofferschap.
• En nu, maanden later, valt het kwartje weer.

Dat je het via via moest horen en het bijna vergeten was, onderstreept nog iets anders: je hangt er niet van af. Dit is geen hongerige behoefte aan zichtbaarheid, maar een kans die zich aandient. Dat past bij de rust en mildheid die ook in je boek zit.

Samenvatting

Het artikel beschrijft hoe daten – vooral boven de veertig – steeds vaker leidt tot uitputting, teleurstelling en cynisme, een fenomeen dat internationaal bekendstaat als dating fatigue. Door de opkomst van datingapps is het datinglandschap fundamenteel veranderd: de overvloed aan keuzes vergroot selectiviteit, versterkt bestaande patronen en leidt tot wederzijdse frustratie tussen mannen en vrouwen.

Volgens Carla Ketelaar, relatiecoach en auteur van Vind je eindman, hebben veertigplussers een ander startpunt dan twintigers. Ze hebben vaak al een leven opgebouwd (werk, kinderen, routines) en betreden de datingmarkt met een concreter eisenpakket. Vooral vrouwen stellen hogere eisen dan vroeger, mede omdat ze mannen niet meer nodig hebben voor financiële zekerheid, maar zoeken naar emotionele gelijkwaardigheid. Tegelijkertijd kunnen vrouwen – vaak na eerdere relaties waarin ze zichzelf hebben weggecijferd – doorschieten in rationaliteit en controle, wat bij mannen onzekerheid oproept.

Tila Pronk, hoogleraar Sociale Psychologie, wijst erop dat datingapps bestaande sekseverschillen versterken. Uit onderzoek blijkt dat vrouwen gemiddeld zeer selectief swipen, terwijl mannen minder kieskeurig zijn. Hierdoor ontstaat een scheef systeem: veel vrouwen richten zich op een kleine groep ‘A-keuzemannen’ (vaak populair en weinig beschikbaar), terwijl een grote groep mannen structureel wordt afgewezen. Beide groepen raken daardoor gedesillusioneerd.

Het artikel laat zien hoe daten steeds meer het karakter krijgt van een project of sollicitatieprocedure, met snelle selectie op criteria en weinig ruimte voor speelsheid of ontspanning. Tegelijk worden succesverhalen gedeeld, zoals dat van Rudy (64), die ontdekte dat loslaten van het ideaalbeeld, verbreding van zijn selectie en daten zonder direct doel de kans op echte verbinding vergrootte.

Zowel Pronk als Ketelaar benadrukken dat chemie bij een eerste ontmoeting geen betrouwbare voorspeller is van een goede relatie. Onderzoek laat zien dat succesvolle relaties vaker ontstaan vanuit een gevoel van ontspanning, veiligheid en jezelf kunnen zijn. Liefde vraagt tijd, meerdere ontmoetingen en realistische verwachtingen. De mythe van de ‘maakbare perfecte partner’ – versterkt door apps – werkt eerder verlammend dan helpend.

Tot slot wijst het artikel op nieuwe tegenbewegingen: slow dating, offline ontmoetingen en een herwaardering van menselijk contact. De kernboodschap: wie blijft daten met mildheid, realisme en zonder alles-in-één-verwachting, vergroot de kans op verbinding – maar ook op een goed leven zonder relatie.

Bronnen

• Weekendmagazine Mezza, Zo vind je jouw partner: ‘Zodra een vrouw een datingapp opent, wordt ze overspoeld door hongerige mannen’, Marije Veerman, 3-4 januari 2026.
• The New York Times – artikelen over dating fatigue en heterofatalisme.
• CBS – cijfers over het toenemend aantal eenpersoonshuishoudens in Nederland.
• Inzichten en praktijkervaringen van Carla Ketelaar en Tila Pronk, zoals geciteerd in Mezza.