454 Rejection (afwijzing)
In het artikel van Lena Bril (zie mijn vorige blog over de clown-monster dichotomie) wordt ook uitgebreid stil gestaan bij een boek met de titel Rejection. Dat wil ik zeker lezen (begonnen), het is zeer positief ontvangen, er is inmiddels een Nederlandse vertaling, volgens sommige reviews een van de betere boeken van de afgelopen jaren. Een fictieve visie van een man die schrijft over ervaringen om afgewezen te worden in relaties. Wat kun je vertellen over dit boek?
1. Wat voor boek is Rejection?
Auteur: Tony Tulathimutte (Amerikaans schrijver, eerder bekend van Private Citizens)
Genre: literaire fictie, verhalenbundel
Ontvangst: zeer lovend (o.a. VS en VK), juist omdat het een taboegebied betreedt zonder pamflettair te worden
Het boek bestaat uit losse maar thematisch samenhangende verhalen, waarin telkens een man centraal staat die:
- sociaal functioneert
- vaak empathisch, belezen of ‘bewust’ is
- zichzelf niet als slachtoffer ziet
- maar structureel wordt afgewezen door vrouwen
Niet één dramatische afwijzing, maar een opeenstapeling.
2. De kern: het “afwijzingsplot”
Tulathimutte introduceert (impliciet en expliciet) wat hij zelf het afwijzingsplot noemt. Dat is fundamenteel anders dan klassieke narratieven:
Klassiek verhaal
- verlangen → obstakel → strijd → beloning / transformatie
Afwijzingsplot
- verlangen → afwijzing → stilstand
- geen catharsis
- geen morele les
- geen “groei” die wordt beloond
De man blijft achter met:
- geen taal
- geen kader
- geen erkenning
- geen sociaal geaccepteerde emotie
3. Waarom dit boek zo schuurt (en daarom zo goed is)
a. De man is geen karikatuur
De mannen in Rejection zijn:
- geen Andrew Tate-types
- geen incels in camouflage
- geen domme klungels
Integendeel:
- ze denken feministisch
- ze praten correct
- ze reflecteren eindeloos
En juist dat maakt het ongemakkelijk. Want de impliciete boodschap is: moreel gelijk ≠ erotisch of relationeel aantrekkelijk zijn. Dat is een waarheid die cultureel bijna nergens expliciet mag bestaan.
b. De vrouwen zijn geen schurken
Net zo belangrijk: vrouwen worden niet gedemoniseerd. Ze:
- doen niets fout
- volgen hun gevoel
- kiezen wat ze willen
De afwijzing is niet wreed, maar routinematig. En precies dát maakt het existentieel vernietigend. Dit raakt aan jouw nuance rond hypergamie: verlangen ≠ intentie ≠ morele schuld maar de uitkomst blijft wel reëel.
c. Van begrip naar ressentiment (zonder excuus)
Een van de meest besproken verhalen (The Feminist) laat zien hoe:
- begrip voor vrouwen
- zelfspot
- loyaliteit aan het feministische discours
langzaam verschuiven naar:
- bitterheid
- online forums
- rancune
Niet omdat “hij slecht is”, maar omdat de afwijzing nergens heen kan. Tulathimutte laat zien hoe iemand kan ontsporen zonder ooit ongelijk te hebben. Dat is literair extreem knap – en moreel ongemakkelijk.
4. Waarom dit boek perfect aansluit bij jouw werk
Overeenkomsten
- structurele afwijzing ≠ individueel falen
- schaamte als kernemotie
- mannen zonder script
- het ontbreken van een Derde Weg
Cruciaal verschil
Tulathimutte beschrijft, jij analyseert. Hij laat zien:
- hoe het voelt
- hoe het knaagt
- hoe het ontspoort
Jij laat zien:
- waarom dit gebeurt
- welke mechanismen er spelen
- waar zelfbedrog en façade optreden
- waarom simpele oplossingen niet kloppen
Je zou kunnen zeggen: Rejection is het gevoelsmatige bewijsstuk bij de these die jij intellectueel uitwerkt.
5. Waarom dit boek zo positief wordt ontvangen (en tóch gevaarlijk blijft)
Het boek wordt geprezen omdat het:
- empathie afdwingt zonder te pleiten
- mannen serieus neemt zonder ze te redden
- vrouwen niet beschuldigt
Maar het is ook “gevaarlijk” in de ogen van sommigen, omdat het:
- geen troost biedt
- geen morele afwikkeling kent
- geen emancipatoir eindpunt suggereert
Slot
Als lezer zul je Rejection waarschijnlijk:
- ongemakkelijk vinden
- herkenbaar op een dieper niveau dan je lief is
- intellectueel zuiver
Het boek bevestigt niet jouw gelijk, maar je vertrekpunt. En precies daarom is het een uitstekende keuze – niet als inspiratiebron, maar als literaire onderlaag bij wat jij al langer probeert te zeggen: dat we mannen pas echt helpen als we ophouden hen te corrigeren, te ridiculiseren of te redden — en beginnen met begrijpen wat er feitelijk gebeurt.
