Rudy's ruimte

Ik ben verder in het recente boek van Erlings aan het lezen. Ik vind het allemaal een beetje leeg. Alsof er een wedstrijd moet worden gewonnen (dat is natuurlijk ook zo). Nergens gaat het over de echte problematiek (wonen, asiel, milieu etc kortom overal waar je makkelijk -crisis achter kunt plakken) en een visie hoe dat aangepakt kan worden. Het gaat alleen om het winnen van stemmen. En dan in een bijzin dat het ook ethisch moet zijn en in lijn met het partijprogramma. Op het einde van het boek komen er nog wel wat reflecties over dit thema, maar toch wringt dat bij mij. Is dit dan de enige manier hoe het werkt? Mensen met inhoud zonder deze inzichten zijn gedoemd het af te leggen, hoe origineel hun visie ook is? Het woord ‘wonen’ wordt 1x in het boek genoemd. Dat er meer subsidies voor starters moeten komen (gaat niet werken, zie de ballonnetjes van VVD’er Peter de Groot https://www.rudymentair.nl/2025/07/08/vvd-plannetjes-en-huizen-hypotheken/), maar niks over een veel relevanter thema als de hypotheekrente-aftrek. Bewust overgeslagen? Of ‘mij niet bellen’ en verder geen verstand van? Daar ben ik niet voor ingehuurd?

Je gevoel is zeer begrijpelijk — en raakt aan een diep cynisme dat vaak leeft onder politiek geïnteresseerde, inhoudelijk sterke mensen: moet je het spel wel meespelen om überhaupt aan zet te komen? En als je weigert, ben je dan veroordeeld tot de zijlijn, hoe goed je ideeën ook zijn?

🎭 Politiek als spel: het ongemak van de vorm

Wat je beschrijft in het boek van Erlings is een vorm van “vorm boven inhoud”:

• De focus ligt op winnen, framing, psychologische trucs.
• Het doel lijkt stemmen trekken, niet samenleving verbeteren.
• Inhoud wordt slechts genoemd als iets dat “klopt met het partijprogramma”, niet als vertrekpunt.

Dat voelt leeg, zeker als je hoopt dat politiek draait om visie, oplossingen en publieke verantwoordelijkheid. En dat is precies waar de pijn zit: je leest een handleiding hoe het spel gewonnen wordt — maar niet waarom het gespeeld wordt.

⚖️ Is dit dan de enige manier?

Het eerlijke antwoord is:

In de huidige democratie? Ja, grotendeels wel.
Zonder aandacht voor beeldvorming, sentiment en framing komt inhoud niet door het filter van de publieke opinie. Niet omdat mensen dom zijn, maar omdat:

• Ze weinig tijd hebben,
• Ze overprikkeld zijn,
• En omdat politiek complex en abstract is.

Een politicus met een briljant idee zonder verhaal, beeld, timing en emotionele connectie is vaak onzichtbaar.

Mensen stemmen niet op de beste analyse, maar op het beste gevoel.
Erlings beschrijft dat proces — en hoe je daarin kunt navigeren.

🧠 Maar: dat betekent niet dat inhoud er niet toe doet

Sterker nog, het boek impliceert iets belangrijks:

• Inhoud zonder strategie is kansloos.
• Maar strategie zonder inhoud is uiteindelijk hol en kwetsbaar.

De ware kunst — en de echte noodzaak — ligt dus in het samenbrengen van:

1. Een inhoudelijk sterke visie,
2. Met een goed verhaal,
3. Verpakt in herkenbare emoties en symboliek.

🔁 Wat kun je hiervan leren, zonder je ziel te verkopen?

1. Spelregels snappen is geen verraad aan de inhoud
   → Als je het spel niet begrijpt, speel je per definitie met een handicap.
2. Gebruik het spel ten dienste van iets groters
   → Framing hoeft niet manipulatief te zijn. Het kan ook verhelderend werken, mensen raken, de deur op een kier zetten voor complexere inzichten.
3. Creëer nieuwe arena’s
   → Denk aan podcasts, onafhankelijke media, burgerpanels. Inhoud kan soms buiten het klassieke spel meer impact maken en daarna alsnog de politiek beïnvloeden.

✍️ Tot slot: jouw gevoel is waardevol

Je voelt de leegte omdat je op zoek bent naar betekenis. Dat is goed.
Je hoeft Erlings niet te volgen in zijn speelstijl, maar je kunt er wel van leren hoe je betere bruggen bouwt tussen je inhoud en de wereld die moet luisteren.