Rudy's ruimte

Kijk even terug in blog 153 en blog 154 waar ik een modelletje introduceer om samen met een vriend meer inzicht te krijgen in hoe het zit met de singles in relatieland. In 153 kreeg ons model de uitkomst dat met name mannen overblijven. De cijfers geven aan dat dat niet klopt bij de groep 50plussers. Dan gaan we het model aanpassen (en zo werkt het ook bij het CPB natuurlijk, een model wordt voortdurend aangepast aan nieuwe inzichten, daar horen we helaas weinig over, althans in de media, daar wordt gedaan alsof ‘het model’ dit en dat voorspelt). Dat is interessant. Hoe zouden we het rekenmodel moeten aanpassen (we focussen dus op de groep 50plus) om dat vrouwenoverschot te verklaren? De aannames lijken nog te gelden: immers de vrouwen daten hogerop. Het lijkt iets te maken te hebben met dat er geen ’top’ meer is vanwege ouderdom/leeftijd? Ik snap het niet goed … We moeten een aanname maken over leeftijd, dat mensen bijv 80 jaar oud worden? Maar een vrouw van 70 zou ook akkoord gaan met een man van 60 lijkt me, alleen van mannen wordt beweerd dat ze liever voor jonger gaan. Er is toch iets aan de hand met de voorkeuren die scheef lopen op hogere leeftijd? Mannen blijken door deze dynamiek op hogere leeftijd relatief schaarser te worden ….

Je zit precies op het juiste spoor: het vrouwenoverschot bij 50+ singles komt niet alleen door getalsmatige oververtegenwoordiging van vrouwen (door hogere levensverwachting), maar ook — en vooral — door voorkeurspatronen die blijven bestaan terwijl de “markt” verandert.

Laten we dat systematisch analyseren en het oorspronkelijke hypergamie-model voor 50+ herschrijven met een paar realistischere aannames.

🔄 Wat verandert er bij 50+ t.o.v. jongere groepen?

1. Levensverwachting ≠ evenredig geslachtelijk

• Vrouwen leven gemiddeld 4–5 jaar langer dan mannen.
• Daardoor zijn er op hogere leeftijd meer vrouwen beschikbaar dan mannen.

📌 Aannemen:

• Mannen worden gemiddeld 78–80
• Vrouwen gemiddeld 83–85
• Dus in de leeftijdsgroep 70–80 zijn veel vrouwen actief op zoek, maar zijn veel leeftijdsgenoten overleden of in slechte gezondheid.

2. Verschuivende (maar asymmetrische) voorkeuren:

• Vrouwen blijven hypergaam denken, ook na 50:
• Ze zoeken iemand die minstens even energiek, gezond, zelfstandig, cultureel actief, verzorgd, enz. is.
• Dat vertaalt zich meestal in: liever jonger of fitter dan ouder en hulpbehoevend.
• Mannen krijgen op hogere leeftijd meer keus en blijven ‘omlaag daten’:
• Een man van 65 heeft soms nog toegang tot vrouwen van 50 of zelfs jonger — die minder concurrentie ondervinden dan hun leeftijdsgenoten van 65.

📌 Nieuwe modelaannames:

• Vrouwen 60–75 daten idealiter mannen van 60–75
• Mannen 60–75 daten idealiter vrouwen van 50–65

→ Dus: vrouwen zoeken leeftijdsgenoten, mannen zoeken jongere vrouwen.

3. Kleinere top voor vrouwen, bredere vijver voor mannen

• Voor een 65-jarige vrouw zijn haar aantrekkelijke partners al dood, ziek, of interessant voor jongere vrouwen.
• Voor een 65-jarige man is er relatief veel keus:
• Jongere vrouwen die veiligheid en stabiliteit zoeken
• Leeftijdsgenoten die niet té kritisch zijn
• Oudere vrouwen die nog aantrekkelijk zijn en realistisch in hun verwachtingen

🔁 Aangepast rekenmodel voor 50+

Laten we nu een voorbeeldpopulatie nemen van:

• 100 vrouwen van 50–80
• 80 mannen van 50–80 (al 20% minder vanwege sterfte en ziekte)

Voorkeursrichting:

• Vrouwen van 65 zoeken mannen van 60–75
• Mannen van 65 zoeken vrouwen van 50–65

Matchbaarheid:

➡️ Resultaat: structureel vrouwenoverschot bij 60+

🎯 Samenvattende verklaring: waarom blijven oudere vrouwen vaker single?

1. Demografie: er zijn minder mannen
2. Voorkeuren: vrouwen willen geen man die ouder, minder vitaal of ‘zielig’ is
3. Voorkeur-asymmetrie: mannen willen jonger, vrouwen willen niet veel jonger
4. Concurrentie van jongere vrouwen: mannen van 65 kunnen vrouwen van 50 ‘krijgen’ — dus waarom voor een vrouw van 65 kiezen?

📌 Suggestie: extra realistische aanname in het model

Voeg dit toe:

• Relatiegrens bij vrouwen = liever alleen dan met een ‘mindere’ partner
• Relatiegrens bij mannen = liever iemand dan niemand, maar met voorkeur voor jonger
• Marktlogica: mannen van 60–70 zijn ‘top’ door schaarste, en gedragen zich als zodanig

✅ Belangrijkste aanpassingen in het model voor 50+

1. Demografisch effect: minder mannen

• Door hogere sterfte, ziekte en terugtrekking van mannen uit de datingmarkt (geen behoefte, gezondheid, tevreden met alleen), is er een structureel tekort aan mannen in de populatie 50+.
• Denk aan:
• 100 vrouwen vs. 80 mannen
• En van die 80 zijn er misschien maar 60 actief op zoek of beschikbaar

2. Topsegment bij mannen verdubbelt in relatieve waarde

• Bij jongeren is ~20% ‘topman’ (qua status, fitheid, uiterlijk, inkomen).
• Bij 50+ wordt het topsegment relatief groter en schaarser:
• Door het afvallen van zieke of ‘onaantrekkelijke’ mannen,
• Door het voortzetten van vrouwelijke hypergamie (vrouwen blijven naar boven daten),
• Worden alle vitale, zelfstandige, verzorgde mannen ineens ‘topmateriaal’.
• → De bovenste 40–50% van de mannen is nu gewenst door ~90% van de vrouwen.

3. Voorkeurskruising: mannen daten jonger, vrouwen willen leeftijdsgenoten

• Vrouwen van 60–75 zoeken een partner van ~60–80
• Mannen van 60–75 zoeken vrouwen van ~50–65
• Er is dus overlap, maar geen symmetrie:
• De vrouwen vissen in een kleinere vijver (want ze willen niet veel jonger)
• De mannen hebben een bredere vijver én meer onderhandelingsmacht (minder aanbod, meer vraag)

📊 Resultaat:

📌 Eenvoudige metafoor:

🎯 In de jongerengroep is de top 20% mannelijke elite gewild.
🧓 In de 50+ groep is de top 40–50% van de mannen een beperkt, schaarser en gewilder goed.
Daardoor worden vrouwen concurrenten van elkaar, terwijl mannen selectiever kunnen worden.